Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey mitolojiden çok bir kadının kendini bulma hikayesi oldu. Kitaba başlarken büyüler, tanrılar ve destansı olaylar okuyacağımı düşünüyordum ama karşıma yalnızlık, dışlanmışlık, aşk, güç ve özgürlük üzerine baya insani bir hikâye çıktı.Karakteri sevdim çünkü kusursuz değildi. Hata yaptı, yanıldı, kırıldı ama her seferinde yeniden ayağa kalktı. Yazarın dili de oldukça akıcıydı; mitolojik olayları karmaşıklaştırmadan anlatmayı başarmış ki bu oldukça zor bir şey bence.Bununla birlikte kitap her okura hitap etmeyebilir. Olay örgüsü zaman zaman yavaş ilerliyor ve aksiyondan çok karakterin iç dünyasına odaklanıyor. Bence hareketli bir kurgu bekleyenler bazı bölümlerde sıkılabilir. Ben de özellikle orta kısımlarda akışın düştüğünü hissettim.
Olan Meryeme oldu...
Kızlar annelerinin kaderini yaşarmış derler, ne kadar da doğru. Annesinin yalan söyleme ihtimaline sığınarak babasının aslında kötü biri olmadığına inanmak istedi ve yanıldı. Ne demişti kitapta ;"Bunu öğren, kafana iyice sok, kızım"dedi Nana " Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. " Hayat en acı tecrübelerini yaşattı Meryeme. Neler hayal ederken neler geldi başına . Konudan alakasız kitaptan şunu anladım günümüzde de olan birşey Siyasetle, dinin karışmaması gerekiyor, kitapta karışmış ve görüyoruz ki insanlar istediği gibi, işlerine geldiği gibi evirip çeviriyorlar .neredeyse kadının nefes alması bile batıyor bu insanlara bunları yapanlarda Allahı ağzından düşürmeyenler. Çok sinirlendiğim yerler oldu kitapta erkeklere verilen bu yetkiyle nasıl canavara dönüştüklerini görüyoruz. Meryeme çok üzüldüm, ağladım sonlarında, kim bilir kaç Meryem aynı durumda, hayatınızın değerini bilin... Bıktığınız, tükendiğiniz hayatınız ,kim bilir kimlerin hayali. Yaşamak güzel herşeye rağmen...
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sadece Mahkemeler Değil Vicdan da Yanıldı1000Kitap
Başlangıçta aşkla kurulan bu yuva, kaynana figürünün başını çektiği "el kızı" muamelesiyle hızla bir cehenneme dönüşür.
Nazan, işlemediği bir suçla (sadakatsizlik iftirasıyla) itham edilir, sokağa atılır ve çocuklarından koparılır. Romanın geri kalanı, bir kadının hayatta kalma mücadelesini ve uğradığı haksızlığın trajik sonuçlarını takip eder.
Bir kadın ne kadar fedakarlık yaparsa yapsın, koca evinde her zaman bir yabancı, bir "öteki" olarak görülme riskini taşır. Orhan Kemal, mülkiyetçi aile yapısının kadını nasıl bir "eşya" gibi dışarıda bırakabileceğini gösterir.
Don Kişot benim için komik bir hikâye değildi. Aksine, insanın ne kadar acımasız olabileceğini gösteren bir romandı. Don Kişot hayalperestti, evet. Ama bencil değildi. Yanıldı, hata yaptı ama kötülük peşinde değildi. Belki de sadece hayatına anlam ve heyecan katmak istiyordu.
Sanço ise başta çıkarcı gibi görünse de, özellikle vali olduğunda gerçek karakterini gösterdi. Elindeki gücü kötüye kullanmadı. “Ceplerim boş geldim, boş gidiyorum.” sözü bence onun en büyük sınavıydı.
Bu kitapta beni güldüren şeyler olmadı. Daha çok hüzünlendim. Çünkü asıl trajik olan Don Kişot’un hayalleri değil, insanların ona karşı gösterdiği acımasızlıktı.
Öncelikle bu kitabı bir aşk romanı olarak okumanızı tavsiye etmem,Tolstoy Anna Karenina'da insanın seçimleri ile hayatının yönünü bize gösteriyor. Ne bir kahraman yaratmış ne de bir suçlu. Ïki önemli karakterin seçimleri ile hayatlarının yönünü okuyoruz.
Anna kitap boyunca dürtüleriyle hareket etti. Anlık duygularıyla karar verdi, rahatsızlık duyduğunda kaçmak istedi. Bekleyemedi, erteleyemedi.
Levin kitap boyunca dürtüsel hareket etmedi. Denedi,yanıldı vazgeçti, geri döndü,hemen karar vermedi, bekledi.
Anna acıdan kurtulmak istedi.
Levin ise acıyla yaşadı. Bu yüzden Levin'in hayati dağılmadı. Anna'nin hayatı dağıldı.
Anna mutluluğu başkalarında aradı, bir kişiye her şeyini feda etti. Hayatını tek bir ilişkiye indirgediğinde bu ilişkinin sarsılmasıyla tutunacağı bir dal kalmadı.
Levin ise mutluluğunu dışarıda değil devam eden hayatında yavaş yavaş kurdu;evlendi, çocuğu oldu, işine devam etti ve bütün bunların içinde hayatın anlamını fark etti.
Anna Karenina bir aşk romanı değil, insanın iç dengesini yitirdiğinde küçük dünyasına hapsoldugunu anlatan bir roman olarak okunmalı. Bitirdiğimde hissettiğim acıma ve hüzün değil, bu sonun kaçınılmaz olmasıydı.
Puan vermedi
YU HUA - Yaşamak
"İçinde çokça ölüm olan bir kitabın adı çok ilginç ki 'Yaşamak' @tozlusayfalaar
"Bundan on yaş daha gençken, dertsiz tasasız bir işim olmuştu; köy köy dolaşıp halk şarkıları derliyordum.
O yıl bütün yaz, köy evleri arasında ve ağustos böcekleriyle dolu güneşe tok kırlarda avare bir serçe gibi gezindim durdum. Tarlada çalışan erkeklerle iki çift laf eder, köyün kızlarının kıs kis gülüşmeleri arasında, yürür gidersin." S.7
Fungui'nin hayatı böyle masalsıydı..
"Ailesi XU, 65 dönüm toğrağa sahipti ve zengindi. Okula hiç yürüyerek gitmeyen Fungui, varlıklı bir ailede doğmuştu." S.13-14
"Fungui sıkışdıkça şehir merkezine gider. 15 gün bazen eve geri dönmezdi. Şehir merkezinde kötü iş yapan kadınların yanına gider ve kumar oynardı."
Babası Fungui'den hep onurlandırmasını beklerdi ve onurlandırmadığı için kızardı. Fungui kendi kendine şöyle derdi
"Neden hayatın keyfini çıkartmak varken, ataları onurlandırmak gibi yorucu bir iş yapmak zorundayım ki?" S.14
Onun kumar tutkusu sonuçta sadece kendisini değil bütün ailesini felakete götürecekti. Kumar oynadığı insanlar hile yaparak onun bütün malını mülkünü elimden aldılar ve büyük felaket başlamış oldu.
Ataları tavuğu kaz, kazı kuzu, kuzuyu da öküz yapıp zengin olmuşlardı. Ama sıra Fungui'ye geldiğinde tavukları bile kalmamıştı. Atalarının mallarını kumarda sonuna kadar tüketmişti.S.34
"Sizin bu oğlan büyüdüğünde, olsa olsa baş belası olur." S.13
"Yakında hayatım sona erer diye düşünüyorum. Sıradan bir hayattı. Babam atalarımızı onurlandıracağımı düşünmüştü. Yanıldı." S.201
"Babam heladan kafa üstü yere düştü. Başı hareket etmiyordu.
Hizmetçi: "Sizi ayağa kaldırmamı ister misiniz?" diye sordu. Babam iç çekti ve "Gerek yok," dedi.
Sonra babam ona sordu: "Daha önce benim düştüğümü hiç gördün mü? "Hayır
