Tanıdım SeniŞiir
seni yalnızlığından tanıdım
kirpikleri kırık çocuk
çiğneyip durduğun dudaklarından.
gözlerin küllenmiş yangın yeriydi
bir eylül göğünün bulut kümeleri
donuk bakışlarında;
hüznün nasıl da benziyordu
benim ilkgençliğime
ellerinden tanıdım seni
yüreğinin yansısı tedirgin ellerinden.
bir uzak boşluğa yağmur yağıyordu
-anılardan anılara ince çizikler…-
yüzün bir türkü sonrasının
kederli dalgınlığında;
güldün mü, ben mi yanıldım, bilemiyorum
ağıt gibi bir alay dudak uçlarında
gücenik duruşundan tanıdım seni.
seni kendimden tanıdım çocuk;
yüreği sürekli çiğnenen bir yol
gövdesi acılardan acılara köprü…
biraz öfke, biraz umut, çokça onur
olan kendimden.
eğildim öptüm yıkık alnından
uzaktın, kıyamadım sessizliğine
biraz daha dedim içimden, biraz daha;
gün olur, onuru güzel çocuk
acı da yakışır insanın yüreğine.
Şükrü Erbaş
Şükrü ErbaşBen iyi bir adam olamadım...Duygu ve Düşünce
Ne dünyayı değiştirebildim ne de insanların diline düşecek büyük işler yaptım. Kimi zaman susmam gereken yerde konuştum, kimi zaman konuşmam gereken yerde sustum. Güvendiğim insanlar oldu, yanıldım. Değer verdiğim insanlar oldu, değersiz görüldüm.
Hayatın bana öğrettiği en acı şey, herkesin kalbi kadar konuşmadığıydı. Ben içimden geldiği gibi davrandım; bazıları bunu saflık sandı, bazıları zayıflık. Oysa sadece insan olmaya çalışıyordum.
Ben iyi bir adam olamadım belki. Çünkü iyi adam dedikleri, herkesi memnun eden kişiymiş gibi geldi bana. Ben ise kırıldığımda sustum, yorulduğumda uzaklaştım, bazen de kendi karanlığıma yenildim.
Ama kötülük de öğrenemedim.
Kimsenin ekmeğine göz dikmedim. Kimsenin gözyaşından mutluluk çıkarmadım. Birilerini ezerek yükselmeye çalışmadım. İçimdeki savaşları çoğu zaman tek başıma verdim.
Şimdi dönüp geçmişe baktığımda kusurlarımı görüyorum. Eksiklerimi, hatalarımı, yarım kalan yanlarımı... Fakat bütün bunların arasında hâlâ vicdanımı kaybetmediğimi de görüyorum.
Belki iyi bir adam olamadım.
Ama kötü biri olmamak için elimden gelen mücadeleyi verdim.
Ve bazen, insanın elinde kalan tek şey de budur.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben mi yanıldım,
Yoksa dünya mı bilmem?
Bir yerlerde tökezledim
Ama düştüm diyemem.
Yağmur boğulmaktan söz eder şimdi bana
Güneş çekip gitmekten.
Beni kurtarmak için
Pamuk iplikleri uzanır
Uçurumlarıma...
Sevgili dünya,
Ne petekte balım kaldı,
Ne derilecek çiçeğim
Salıver artık beni
Kopar dizginlerimden!
Didem Madak
Didem Madak
Sanmıştım ki.Edebiyat
Sanmanın dayanılmaz sancısı.O öyleydiyi sanmak. O öyle değildiyi sanmak. Yapılanı sanmak. Yapılmayanı sanmak… Ah ! Yanılsamaların gücünü küçümseme gereği hissetmeden vakur bir sağduyu ile sanmanın önünde diz çöküp beni alaşağı edişine alkış tutmam gerekirdi. Ama yapmadım. Gittikçe daha da derinleşmesiyle hapsedilişimin yenilgisine düşman kesilmeyi seçtim. Sanmak korkutucu derecede tuzaklarla hayatıma meydan okumaya devam etti.
Yanıldım.Tükendim. Direndim. Eskidim,eskittim. Sürüklendiğim hayatıma sığınacak gerçekleri bulmaya çalıştım. Nafile,avlandım. Şimdi tam da neyi ne sanmıştım bulamazken ,bulanık bir gerçekliğin keskin bir sanmanın içine saklanışına zihnimi alet etmesine utanç verici şekilde izin vermeye yelteniyorum. Hiçbir sorguda ben yokum. Hiçbir soruma cevabım kimselerde değil. Rezil bir ikna kabiliyetine teslimiyetimi verip,asıl gerçeği aramaya bile çalışmadan ,sanmaların zihnimdeki oyununa bir de uzaktan eşlik etmeye hüküm giydim. Gerçeğin çarpıtıcı derecede sanmak olduğuna inandığım o idam masasından kalkarken hemde.
