Reklam
Günlerin bize aitmiş gibi görünmesi ne tuhaf değil mi ? Tıpkı suyun konulduğu kabı sahiplenmesi gibi. Yaşamı sevdiren bu görkemin derinden derine ölümü duyurması, bu şenliğin bizden sonra da süreceğini bilmemiz, tüm bunlara karşınvderin bir tutkuyla yaşamakta ayak dirememiz....
Hançer kendini kanatamaz. Herkesin evlere çekildiği yerde, beni yolların çekiyor olması; yüreğim ağzımda çarparak seni öperken gözlerimden yaşların dökülmesi, tam da her şey bitti derken telaşla gözlerinin ışığına uzanmam; aylarca görmek istediğim insanı karşımda bulunca dönüp gitme boğuntusu. Ne kadar gerekli olursa olsun herkesin yaptığı işlerden nefret etmem, dört yol ağzında durup günde beş vakit, dünyayı kendi sığlığı sanan herkese küfretme isteği, aşkı ve şiiri dışlayan tüm ciddi ve önemli şeylerin hasta, hafif ve komik gelmesi.
Sen , o evde sarılmaktan korkanların en uzağında dur , olur mu ?
Sanırım kaçıp , saklanabileceğim sayılı insanları kendi ellerimle uçurumdan ittim. Emin değilim ama belki de hatalı benim