Kitabın son 10 sayfasını gözlerim dolu dolu okudum. Çok mu duygusaldı? Değildi aslında ama ben kendi içimde Oblomovu, oblomovluğu o kadar benimsedim ki istemsizce doldu gözlerim. Zaman zaman çok kızdım Oblomov'a zaman zaman çok üzüldüm. Zahar ile olan iletişimine çok güldüm, nasıl güzel bir aşık olabileceğini anladım, gerçek saf, temiz kalpli bir insan tanıdım ben. Stolts gibi bir dostun olduğu için çok şanslıydın. Yazmaya devam etsem bir çok paragraf doldurabilirim burda ama yazmayacağım, sadece kitap hiç bitmesin istedim. Kesinlikle okunması gereken bir eser. Huzur içinde uyu Oblomov. Umarım en yakın dostun, oğlunla birlikte sizin için hayal ettiği hayatı yaşayabilmiştir.