Şimdi hüzünle düşünüyorum da ne kadar tuhaf bir yaşamımız var. Hepimiz, ergen gibiyiz, ne çok arkadaş yitiriyoruz. Bir dönem yakınımızda olan arkadaşlarla çeşitli nedenlerle kopuyoruz. Kimi evleniyor ya da boşanıp uzaklaşıyor, kimi ülke ya da kent değiştiriyor, kimiyle uyuşamadığımızı anlıyoruz, yerlerini yenileri alıyor. Sonra onlar da yerlerini yeni arkadaşlara bırakıyor. Kavgalar, küslükler, kıskançlıklar, çekememezlikler. İşin en acıklı yanı da gidenlerden pek iz kalmıyor geride. Neden kopulan arkadaşlardan bende bir iz kalmıyor, onu da anlamıyorum, hiç mi derin bir şey oluşmuyor aramızda?