Belki de aradığımız nefes
uzaklarda değildi, biz göremedik.
Yazın içinde saklanmıştı;
denizin kokusunda,
rüzgârın esintisinde belki de.
Bıraksak zamanı biraz,
peşinden koşmayı bıraksak.
Dünleri ve yarınları
bir dalganın kıyıya bıraktığı izler gibi
geride bıraksak.
Belki de o zaman
hayat sessizce yanımıza oturur.
Aynı ufka bakar,
aynı rüzgârı dinler
bizimle birlikte.
Geceler uzun,
ruhlarımız yakın.
Biz yıldızları seyrederiz,
yıldızlar konuşur bizim yerimize.
Doğarız güneşle birlikte.
Buluruz belki bu sefer
kendimizi,
huzuru...
Aramadan,
koşmadan,