Her Şey Bir Gün BiterAlıntı
Sabret biter
Ne bitmedi ki
Gün bitti
Yaz bitti
Kış bitti
Yıl bitti
Ömür bitti
Dert mi bitmeyecek sanıyorsun
O en kolayı istersen başladığı gibi bitti
Biteni değil bitireni bilirsen
Sorun bitti
Güzel, serin bir yaz gecesi...
Okullar tatil...
Yeni bir yaz mevsimi geliyor işte şimdi. Aslında bakıldığında, insanların yazın açan çiçeklerden çok bir farkı yok. Ama bazılarımız kök salacağı toprağını bulana dek daha çok savaşmak, dolaşmak ve aramak zorunda kalabiliyor. Bunu bir süredir korkutucu bir şey olarak görmemeye başladım: Her yerde yetişmemin mümkün olmadığını biliyorum. Her yerde büyüyemeyeceğimin, çiçek açamayacağımın, diğerlerinden başka beklentilerimin olabileceğini biliyorum. Başka dikenlerimin, başka arzularımın, başka hayallerimin olabileceğini biliyorum. Çünkü ben buyum. Olduğum insanım. Yarın için hiçbir şeyin sözünü veremem; her mevsim, benden bir şeyler koparacak ve başka şeyler katacak.
Sayfa 38
Küçük bir ev yapımı çilek reçeli kavanozunu açarken, düşüncesi içime saplanıyor. Daha birkaç ay önce, bu yaz, annemle birlikte bu çilekleri topluyorlardı. Onlara bu yıl onca mutluluk getiren romanının ithafında şöyle yazıyordu: “Hâlâ çocukluğun ebedi çilek tarlalarının otlarını ayıklayan annem ve babama.” Acaba bundan sonra bu ithaf yazısındaki “hâlâ” kelimesini değiştirmeli miyim?
İşlerin yaz kampında yanlış gitmeye başladığından kuşkulanmaktan kendimi alamıyorum, sürgün hayatım o zaman başladı, ruhum orada parçalandı -bin parçaya ayrılana dek parçalandı her geçen yaz biraz daha. Benim için her şey kampta bitti. Kitaplarımı yazmaktan, çekirge toplamaktan vazgeçtim, kendimi güzel bulmaz oldum, şimşeği, gök kuşağını ve tsunami rüzgarlarını yaratan Tanrı değilse kim diye merak etmekten vazgeçtim, bir Tanrı olup olmadığını merak etmekten vazgeçtim, tüm yetişkinlerin cevaplayamayacak kadar yorgun oldukları soruları sormaktan vazgeçtim, olanakların hala var olduğu o yerden sürüldüğüm için, artık istediklerimi asla elde edemeyeceğimi bildiğim için, istemekten vazgeçtim. Kaç yıl geçerse geçsin, ne kadar terapi görürsem göreyim, geçmişteki tüm yanlışları ait oldukları artık önemsizleşen yerlerine oturtması gereken, hep alınan derslerden ve iç huzurundan söz edilen o mutlu diyarı, perspektif denen o ele geçmez şeyi ne kadar yakalamaya çalışırsam çalışayım nafile. Anılarımın gücünü kimse asla anlamayacak, onlar o kadar somut ve canlı ki, beni delirttiklerini bir psikiyatristin söylemesine ihtiyacım yok. Bilinçaltım onları gömmedi, süper egom onları engellemedi. Orta yerde önümdeler, şu anda bile varlıklarını sürdürüyorlar.
