Nasıl da susamış “yaz yüreğim” senin
serinliğine!
Sayfa 19 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Yalçın
Sonunda anladım : çocuk değildi o. Belki de hiç çocuk olmamıştı. İnsanlıktan çıkmaya (daha doğrusu çıkarılmaya) başladığını ise anlayamadım o yaz.
YAZ YORGUNLUĞU
kâğıdım yok, kalemim yoktu
belki sözcüklerini bulamamıştım daha
çıkış vermeyen günlerdi
vahşi bir melankoliyle kendime dadandığım
kışkırtmıyordu hiçbir parola
sustuğum telörgüleri
içime yazdım
baktım yorgundum, yaz başlıyordu
neden hep yorgun çıkılır yazlara
neden hep yarım kalır tamamlandı sanılanlar
sustuklarım
daha gönlümdeki yaz başlamadan
dağılıp gitmişlerdi baktım
geçtim ummanın mevsiminden bir daha
Akıl ile aşkın birlikte oldukları pek söylenemez.
