Hakkında
İlk romanı İsrafil'in Kanatları, 2007 yılında yayımlanan Hakan Yaman, Fotoğraftaki Kadın adlı romanıyla 2009 Yunus Nadi Roman Ödülü’nü kazanmıştır.
Hakan Yaman, 1963 yılında Kuzguncuk, İstanbul'da doğdu. 1988'de Marmara Üniversitesi, Yabancı Diller İngilizce bölümünü bitirdi.
İlk romanı İsrafil'in Kanatları, 2007 yılında yayımlandı. Roman, yabancı dile çevrilmemesine karşın Türkiye’de olduğu kadar yurtdışında da ses getirdi. İtalyan gazeteci Orsola Casagrande ile yaptığı söyleşi İl Manifesto gazetesinde yayımlandı.
Bir yıl sonra çıkan Fotoğraftaki Kadın adlı romanıyla 2009 Yunus Nadi Roman Ödülü’nü kazandı.
19. yüzyılda İzmir'in Levanten dünyasında geçen bir aşk ve ihanet öyküsünü kaleme aldığı Güz Kokulu Günahlar, 2011’de yayımlandı.
Bir romancının itiraflarıyla şekillenen romanı Romancı, Mart 2014’te yayımlandı, temmuz ayında PEN Türkiye tarafından Ayın Kitabı seçildi. Hakan Yaman aynı yıl, Avrupa Birliği Edebiyat Ödülü adayı olarak finale kaldı.
Beşinci romanı Huş Ağaçlarının Sessizliği, SİA Kitap tarafından Ocak 2020’de yayımlandı.
İçinde kâinatın tüm sırlarının saklı olduğu düşünülen esrarengiz bir kitabın, Türkiye’nin çalkantılı 50’li yıllarıyla 1700’lerde, Sultan I. Mahmud dönemi arasında gidip gelen hikâyesi üzerinden din, mezhep ve etnik ayrımcılık gibi önemli sorunlara yer verdiği ilk romanı İsrafil’in Kanatları aynı yılın Temmuz ayında SİA Kitap tarafından yeniden yayımlandı.
Hakan Yaman’ın Güz Kokulu Günahlar romanı, Ocak 2021’de Bulgaristan’ın Aviana Yayınevi tarafından Bulgarca yayımlandı.
Yaman'a 2009 Yunus Nadi Roman Ödülü'nü getiren Fotoğraftaki Kadın romanı Nisan 2021'de SİA Kitap tarafından yeniden yayımlandı.
Hakan Yaman, PEN Türkiye Yazarlar Derneği üyesidir.
Ünvan:
Türk yazar
Doğum:
İstanbul, Türkiye, 1 Haziran 1963
Okurlar
8 okur beğendi.
639 okur okudu.
11 okur okuyor.
353 okur okuyacak.
17 okur yarım bıraktı.
Okur demografisi
Kadın% 66.4
Erkek% 33.6
0-12 Yaş
13-17 Yaş
18-24 Yaş
25-34 Yaş
35-44 Yaş
45-54 Yaş
55-64 Yaş
65+ Yaş
Reklam
Alıntılar
Her an yanı başımda utangaç bir gölge gibi gezinen ve her döndüğümde bana bakıp gülümseyen mahcup iç sıkıntım... Bazen, ne kadar kovsam da, tekme tokat üzerine yürüyüp, küfür kâfır sövüp saysam da sadık bir dost gibi asla beni terk etmeyen, gittiğim her yerde beni izleyen, kanlı bir düşmanın peşime taktığı kiralık katil gibi yolumu gözleyen iç sıkıntım...
Türkiye gibi boynunu Avrupa'ya uzatmış, ancak kıçı açıkta kalmış bir ülkede yaşayanlar için Amerika zaten uzak, renkli, pırıltılı bir hayaldi ve hayal perdesine düşen ışığı da tabii ki renkli ola- caktı. Oysa Türkiye'de, kavruk kalmış bir coğrafyanın gazete- lerinden birinde, mesela Akşam gazetesinin sarı sayfalarında, karanlık fotoğraflarla çevrelenmiş küskün haberleri okuyup da iki ay önce battığında seksen sekiz kişiye mezar olan Dumlupınar denizaltısının akıntı nedeniyle takılamayan kurtarma çanına kafayı takıp, Kore'de bitmeyen çarpışmalarda boş yere ölen Türk askerlerine üzülürken, İnönü'yle, Menderes'le siyah beyaz bir hayatın vurdulu kırdılı sahnelerinde ucuz bir figüran estetiğiyle yuvarlanıp giderken alıştıkları hayatın, birden Ayhan Işık'ın beyazperdedeki tıraşlı yüzüne vuran ışıkla da olsa renklendiğine inanmak zordu.
Reklam
Reklam