Birinin ama her şeyi...
Yeni uyandım/
dünyada yeni uyanma anına benzeyen bir an var/
ölemediğin/
ama yaşamaya da devam edemediğin bir zaman/
yastığının altında bir muska,
üstünde birkaç yıllık gözyaşı,
kenarında hüzün tanelerinin olduğu bir kanaviçe/
ağlayarak uyanan kaç kişi kaldı?
ağlayarak uyanıyorsun çoğu zaman/
herkesin herkesten biraz almak istediği bu çağda/
sen, birinin her şeyi olmak istiyorsun/
birinin/ ama her şeyi/
sabahın körü/
çok sevdiğin bir yerden
hiç istemediğin bir yere gitmenin gömleği üzerinde/
epeydir ne sen anlıyorsun gittiğin yeri,
ne gittiğin yer anlıyor seni/
ne sanıyordun/
dünya zaten hep böyle bir yerdi diyor
birileri sana sürekli/
saçların her sabah biraz daha büyük/
saçların her sabah biraz daha benim/
biraz daha benimle/
her gece kolum yastığın altındaki o muskaya değiyor/
üzerime döktüğüm her şey senin yüzündendir diye bağırıyorum herkese/
ben ne zaman bağırsam kimse seni anlamıyor/
Bir şiir yazdım;
İçinde ben vardım,
Ama her mısrası sen kokuyordu.
Kalemi ben tuttum,
Kelimeleri ben seçtim,
Lâkin satır aralarına sinen
Hep sen oldun.
Ne zaman kendimi anlatsam,
Bir yerinden sana çıktı yolum.
Ne vakit yüreğimi yazsam
Mürekkebim adını aldı.
Şimdi dönüp okuyorum
Şiir benim diye başlıyor
Ama sana dönüşüyor her dizesi.
Meğer insan,
En çok sevdiğini yazarmış farkında olmadan
Ben bir şiir yazdım;
İçinde ben olan,
Ama baştan sona
Sen kokan bir şiir...
💙🪐
