Artık bende canımın istediği gibi
biriyim. Kimse üzülür diye kendime
yazık etmiyorum. Bu dünya, ince
olmak için fazla kırıcı. Ne kadar ince
düşünürsen o kadar üzülüyorsun.
Bu yüzden iyi bir insan olmanın pek
önemi yok. Nasıl olsa, ilk hatanda
en kötü sen oluyorsun...
Halil ibrahim sofralarından gözetirim karıncaların bile hakkını
Bu senin kaderin der hak çevirir sırtını
Cehennemin altıncı katında ete kemiğe bürünen yalnızlığı
Hak bana el uzatır iremdir onun sunağı
Olmuş güzelleri unutup olmamış kötüleri aradım
Hak benden vazgeçti ben de Hak’kı suçladım
Vaftiz oldum arındım gidip günahlar çıkarttım
Hak bana sev dedi, ben de sana rastladım
Seni acından tanırım acın bana gülümser
Hak bana kızar durur itirazlar eder
Dualar hep zeytinin incirin üstünedirler
Hak beni de affeder tövbekardır kulum der
Giden güller teslimse yazgım olur celali
Hakkı gördüm ay çıkınca doğururken geceyi
Bülbüller kanat çırptı getirdi bin niceyi
Hakkı duydum anlamadım bildiğim o yüceyi
Canlar cananların yollarına serilebilir mi
bildirsin bana bunu inip hakkın meleği
Tabutunda bir ahıt kadifeden mendili
Savul nefesine göz diken hak için azraili
Seni benden çok seversem inan yazık olacak
Hak bu elbet anlayacak seni de kıskanacak
Ellerinden bir tas çorba içsem sanki n’olacak
Hak seni benden alıp Adn’ine saklayacak
Aşk meşk tamamen bir safsata. Kimse kimseyi çıkarsız sevmiyor. Elbette istisnalar var; saf ve içten sevmeye çalışan insanlar da bulunuyor. Ama ne yazık ki onların da sonu genellikle hor görülmek ya da aptal yerine konulmak oluyor.