Başta sadece bir grup çocuğun ıssız bir adada hayatta kalma hikâyesi gibi görünüyor. Hatta ilk sayfalarda insanın içinde hafif bir macera hissi oluşuyor. Ama sayfalar ilerledikçe o ada küçülmüyor;
İyilik tıpkı kötülük gibi insanın karakterinde var olan birşey bence fakat kurallar bu iyiliğin sürdürebilirliğini sağlıyor. Naçizane fikrimdir :)
Güzel bir inceleme olmuş teşekkür ederim.
Yağmur yağıyor Ömür hanım...gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına...Ve ben sonsuz
bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?
Şükrü Erbaş