Yeniden Bahar
Çiçeklenmeler Storytel’den dinledim; seslendirmesi başarılıydı. Ancak hikayenin genel akışı bana biraz fazla hızlandırılmış geldi. Karakterlerin ruh hallerinin bu denli çabuk değişmesi, belki de kitabın bir uzun hikaye (novella) tarzında olmasından kaynaklanıyordur.
Tüm o aceleye rağmen kitap bende buruk ama umut dolu bir his bıraktı. Hayatın herkes için aynı yaşta, aynı rutinle ilerlemediğini; bazı insanların aradığı şeylere geç de olsa kavuşabileceğini anlattı. En önemlisi de ne olursa olsun yola çıkmanın ve aramaya devam etmenin değerini bir kez daha hatırlattı.
"Kaygıya mahal bırakmadan çık yola. İyi şeyler birdenbire olur."
-Spoiler İçerebilir-
Türkan, yalnızlıkla başlayan hayatından şikayet etmeyen, tam aksine elindekiyle yetinmeyi bilen, kanaatkar bir kadın. Eşi Orhan’ın vefatından sonra ondan kalan karavanla tek başına bir yolculuğa çıkıyor. Yolda Ulaş adında biriyle tanışıyor; aralarındaki bağ arkadaşlık mıydı yoksa başka bir şey mi, orayı tam çözemedim. Derken hikayeye Ulaş'ın arkadaşı Ali giriyor. Sonrasında gelişen İstanbul macerası, Türkan’a daha önce hiç tatmadığı bir aile sıcaklığı ve yepyeni bir hayat sunuyor.
Eleştireceğim nokta Çiçeklenmeler kitabında olaylar bir anda olup bitti. Bir insan bu kadar kısa sürede nasıl bu kadar kolay aşık olup vazgeçebilir? Sanki yazar, karakterin sadece bir insanla tanışmış olması hayatındaki tüm taşları yerine oturtmaya yetermiş gibi olayları aktardı...
Çiçeklenmeler Storytel’den dinledim; seslendirmesi başarılıydı. Ancak hikayenin genel akışı bana biraz fazla hızlandırılmış geldi. Karakterlerin ruh hallerinin bu denli çabuk değişmesi, belki de kitabın bir uzun hikaye (novella) tarzında olmasından kaynaklanıyordur.
Tüm o aceleye rağmen kitap bende buruk ama umut dolu bir his bıraktı. Hayatın herkes için aynı yaşta, aynı rutinle ilerlemediğini; bazı insanların aradığı şeylere geç de olsa kavuşabileceğini anlattı. En önemlisi de ne olursa olsun yola çıkmanın ve aramaya devam etmenin değerini bir kez daha hatırlattı.
"Kaygıya mahal bırakmadan çık yola. İyi şeyler birdenbire olur."
-Spoiler İçerebilir-
Türkan, yalnızlıkla başlayan hayatından şikayet etmeyen, tam aksine elindekiyle yetinmeyi bilen, kanaatkar bir kadın. Eşi Orhan’ın vefatından sonra ondan kalan karavanla tek başına bir yolculuğa çıkıyor. Yolda Ulaş adında biriyle tanışıyor; aralarındaki bağ arkadaşlık mıydı yoksa başka bir şey mi, orayı tam çözemedim. Derken hikayeye Ulaş'ın arkadaşı Ali giriyor. Sonrasında gelişen İstanbul macerası, Türkan’a daha önce hiç tatmadığı bir aile sıcaklığı ve yepyeni bir hayat sunuyor.
Eleştireceğim nokta Çiçeklenmeler kitabında olaylar bir anda olup bitti. Bir insan bu kadar kısa sürede nasıl bu kadar kolay aşık olup vazgeçebilir? Sanki yazar, karakterin sadece bir insanla tanışmış olması hayatındaki tüm taşları yerine oturtmaya yetermiş gibi olayları aktardı...
Kısa ama düşündürücü pasajlarıyla okuru kendine dönmeye davet eden, sade fakat etkileyici bir kitap. Derin felsefi metinlere başlangıç yapmak isteyenler için uygun, serinin odağındaki kişiyle ilgili temel bilgi sağlamak amaçlı okunabilir özet gibi. Sayfalar çok boş yalnız, hem boyu küçük hem de kağıt israfı olmuş yarısı bile yetermiş.
Zerdüşt - Bende Olan Ne Varsa Sizin Elinizde de GizliTuğba Sarıünal · Destek Yayınları · 2021305 okunma
Reklam
Vakit Kaybı
Ne yetişkin kitabı diyebildim ne çocuk kitabı. Cidden tepeden tırnağa vakit kaybıydı. Bu kitaba inceleme yazan Stephen King ile aynı fikirde değilim:) Gizem katmak için o kadar uzatılmış ki tek amacım bitirmek oldu. Gerginlik yaratılmak istenirken saçma sapan espri diyalogları katılmış. Beni sıkıntıdan başka hiç bir duygu durumuna sokamayan bir kitap oldu. Çok ciddi bir spoiler verip bu yorumu da bitiriyorum. Ruhların kimseye zarar verdiği görülmemistir, zararı insanlar kendine verir gibi bir cümle vardı. Orada zaten sonunda birinin kendine zarar vereceğini anladım. Ondan sonra da merak edecek birşey kalmadı zaten. İlk 30 sayfa ve son 30 sayfayı okusam yetermiş. Bu kitabı öneren fenomeni bulup takipten çıkacağım. O derece yani..
Biraz Işık Yetermiş
Bu kitabı okurken şunu fark ettim: Bazı kadınlar hiç solmaz; çünkü aslında hiç açmalarına izin verilmemiştir. Güçlü olmaları beklenmiştir, dayanıklı… Oysa çiçeklenmek güçle değil, kendine verilen küçük bir izinle başlıyor.
Bu kadının hikâyesinde büyük kırılmalar yok. Sessiz bir uyanış var. Hayatına ilk kez kendi elleriyle dokunması gibi. Bir saksının yerini değiştirir gibi, kendini başka bir ışığa koyması… Ve o ışıkta, hiç bilmediği bir hâliyle açması.
Çiçeklenmeler bana şunu da hatırlattı: Bazen hayatımıza biri girer ve bize ne yapmamız gerektiğini söylemez. Sadece alan açar. Gölge yapmaz, acele ettirmez. Orada durur. Ve insan, ilk kez kendi köklerini fark eder.
Hayatıma çiçek getiren biri...
Ne sulayan ne budayan…
Sadece varlığıyla, çiçek açmanın mümkün olduğunu hatırlatan.
Belki de mesele çiçekleri yaşatmak değil;
kendi hayatımıza, doğru ışığın girebileceği bir yer bırakmaktır.
Son olarak kitabı okurken içimde sayısız parça çaldı, birkaçını paylaşmak istiyorum:
open.spotify.com/track/6ZQWRQhsv...
Mevzu denk gelmek, doğru zamanda.
open.spotify.com/track/4igW45FGm...
“Sahiden bilmiyorum” dedi, “belki de bulunca anlayacağım onu aradığımı.” dediği yerde bu çaldı kafamda.
open.spotify.com/track/4d4lxr5Tu...
“Ve-bütün yanlış yol tabelalarına inat- kendisini hiç bıkmadan, usanmadan arayan ve arayan ve arayan bütün canım kadınlara teşekkür ederim...” dediği yerde de bu çaldı mesela.
Arayalım: içimizde şarkılar çaldıracak, çiçekler açtıracak yerleri.
Okuyun, okutun..
Düş Kesiği romanı ile tanıdım yazarı. Sonra Kış Bahçesi. Öykülerinden okumak istedim. Vicdan Sızlar ile başladım. Beni en çok etkileyen kitabı Düş Kesiği idi. Diğer kitapları çok altında kaldı. Hele ki bu kitap. Beklentimi kesinlikle karşılamadı. Fikir güzel ama birkaç öykü okusam bu tarz yetermiş. Distopik bir hava, yeni türetilmiş kavramlar var. Kendini çok tekrar etmiş gibi. Kelime oyunları, tuhaf alıntılar. Farklılık amacıyla yazılmış gereksiz ayrıntılar… Güncel olayları dokundurmalar çok bariz. Öyküde kurmaca evren kurmak sizi başka bir yere götürmeli. Ama hep dünyada yaşananlar farklı bir dil ve evrende sansürlenerek anlatılmaya çalışılmış sanki. Bitirmekte çok zorlandım. Üzdü maalesef…
Herkesin sadece hayatta kalmaya çalıştığı bir vahşet çağında, birinin "insan kalmaya" gönüllü olması dünyayı kurtarmaya yetermiş. Herkesin gözleri açıldığında kendi konforuna koştuğu bu dünyada, kurban olunacak tek bir kişi vardı: Bize bakmayı değil, görmeyi öğreten o kadın... 
Körlük
Körlük
Reklam
Reklam