Uzun süredir bu platformda alıntılarım dışında bir şey paylaşmıyorum. Hele inceleme yazmayı hiç haddim olarak görmüyorum. Alıntı paylaşırken de amacım çoğu zaman kütüphaneme ekleyemediğim kitapların altını çizdiğim satırlarını burada muhafaza etmek.
Bugün bu incelemeyi yazma sebebim de Figen Hanımla karşılıklı ağlaştığımız duygu yoğunluklu bir okur yazar buluşması.
Kitap kulübümüzle okumaya karar verdiğimiz bu esere başladığımda henüz ilk sayfada gördüğüm ağır dil ve sokak jargonu ben de önyargılar oluşturdu. Açık olmak istiyorum "Annem babam yaşındaki kadın bizim kuşağı anladığını zannediyor. Çok muhtemel bu 'güya yüksek' empatisinden kaynaklı da bizi uyarmak ve öğütler vermek istemiş. Bunu da araya bizim jenerasyondan iki üç kelime katarak konuşturduğu Z kuşağı üç ana karakterle yapmış ve ortaya bu ders çıkarabileceğimiz ibretlik kitap çıkmış herhalde." dedim.
Evet biraz çabuk verilmiş keskin bir yargı ama her gün okulda, evde, sosyal medyada her yerde Z kuşağı aşağı Z kuşağı yukarı denilip karşılaştığımız senaryo bu değil mi? Elleri sopasız ancak yargılarını sopa yapmış, iyi niyetli, çok bilmiş yetişkinler.
Kitap kısa dedim, beraber okuyacağım insanları yarı yolda bırakmayayım dedim, yazarla tanışma fırsatım da olacak dedim ve devam ettim okumaya. Günlerdir ilk bölümden sonra elimin gitmediği kitap 2 saat içinde bitti. Figen Şakacı, Tomris Uyar'ın arkadaşı ve kendisinden 2 sene eğitim almış bir yazar. Ayrıca Türkiye'nin ilk kadın stand-up sanatçısı. Güleriz sanmıştım göz pınarlarım kurudu ağlamaktan.
Roman 2016 da geçiyor. Hem Geziyi hem 15 Temmuzu görmüş kindar neslin hikayesi. 'Allah'ın fakirlere yaptığı fenalıklardan' bunalmış, onlar büyüdükçe umutları küçülen öfkeli ama çaresiz üç genç: Arif, Serde ve Demar. Yer İstanbul, Yeni Mahalle. Figen Hanım bu
9/10
2026 71. kitabı
Şükrü Erbaş'ı okuyunca mest oluyorum. Sevdiğim şairlerden. Aşkı o kadar iyi anlatıyor ki..
Anılar söz dinlemiyor, anılar
Korkunun kol gezdiği
O yalnızlık saatlerinde;
Sıralı kirpik gibi diziliyorlar
Gözlerimin çevresinde.
Artık iyice tükenen
Bir ölü umuttan mıdır
Gittikçe yoğunlaşan bu yaşlı
Bu yılgın yalnızlıktan mı?
Gözlerin düşer aklıma, kirpiklerin
Saçların, avuçlarıma
Alırım, tel tel sarınır
Isınır avunurum...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kalpsiz değilsin sen, senin kalbin çalındı.
ÇOCUKLUĞUMUZ, PAMUK PRENSES VE 7 CÜCELER...
AYNA AYNA SÖYLE BANA BENDEN GÜZELİ VAR MI BU DÜNYADA ?
Mine Söğüt 'ün yazdığı 
Ormandaki Kalpsiz Ceylan , masal bu ya prenses'in kalbini kraliçeye avcının götürmesi gerekir ama götürdüğü ceylanın kalbidir ve o kalbi geri almak için uğraşacakları Mantıklı adında 8.cücenin eklenmesiyle masalın bildiğimizden farklı bir sonlu hikayesi... Çocuk kitabı gibi düşünmenizi istemem buraya eklenen 8. cücenin ister istemez düşünmenizi sağladığını ve bir o kadarda aslında sorgulayacak şeylerin olduğunu hissettirdiğinin notunu ekleyebilirim.
"Kalpsiz bir ceylan nasıl hayatta kalabilir bu ormanda ? "
"Zihni korkularla dolu birine korkacak bir şey olmadığını anlatmak hiç kolay değildir. Korku mantığa her zaman galip gelir. Ayrıca mantığın ne olduğunu bilmeyen birinden de mantıklı olmasını isteyemezsiniz. Ona önce mantık nedir anlatmanız gerekir."
"Hayat hepimizin kolayca kavrayamayacağı kadar karışık ve tuhaf değerlerle doludur. Eğer bu karışıklık ve tuhaflık bizi yorar ve anlama uğraşından vazgeçirirse renksiz, tekdüze bir hayatın içinde kalabalıklarla birlikte olağan bir akışa kapılıp gideriz. Yaşadığımız hayata yabancılaşır, kendimizi anlamsız ve değersiz hissettiğimiz bir hayatın içinde yorgun ve yılgın buluruz. Ama eğer bu karışıklık ve tuhaflık gözümüzü baştan yıldırmaz da merakın ve bilginin peşine takılıp sorunlarla zenginleştirdiğimiz bir hayat hedeflersek o soruların bizi sokacağı yollar hem dünyamızı renklendirir hem de yaşam hevesimizi artırır..."
"Orman, dışarıdan bakanlar için ağaçlar, bitkiler, hayvanlar, bilinmezlikler, maceralar ve tehlikelerle dolu gizemli bir dünyadır.
İçinde yaşayanlar içinse tarifsiz bir cennet. İnsanların girmeye çekindikleri uçsuz bucaksız derinliklerinde sayısız canlı sadece bir başka canlıya yem olmamak için
Mine Söğüt 'ün yazdığı Ormandaki Kalpsiz Ceylan , masal bu ya prenses'in kalbini kraliçeye avcının götürmesi gerekir ama götürdüğü ceylanın kalbidir ve o kalbi geri almak için uğraşacakları Mantıklı adında 8.cücenin eklenmesiyle masalın bildiğimizden farklı bir sonlu hikayesi... Çocuk kitabı gibi düşünmenizi istemem buraya eklenen 8. cücenin ister istemez düşünmenizi sağladığını ve bir o kadarda aslında sorgulayacak şeylerin olduğunu hissettirdiğinin notunu ekleyebilirim.
"Kalpsiz bir ceylan nasıl hayatta kalabilir bu ormanda ? "
"Zihni korkularla dolu birine korkacak bir şey olmadığını anlatmak hiç kolay değildir. Korku mantığa her zaman galip gelir. Ayrıca mantığın ne olduğunu bilmeyen birinden de mantıklı olmasını isteyemezsiniz. Ona önce mantık nedir anlatmanız gerekir."
"Hayat hepimizin kolayca kavrayamayacağı kadar karışık ve tuhaf değerlerle doludur. Eğer bu karışıklık ve tuhaflık bizi yorar ve anlama uğraşından vazgeçirirse renksiz, tekdüze bir hayatın içinde kalabalıklarla birlikte olağan bir akışa kapılıp gideriz. Yaşadığımız hayata yabancılaşır, kendimizi anlamsız ve değersiz hissettiğimiz bir hayatın içinde yorgun ve yılgın buluruz. Ama eğer bu karışıklık ve tuhaflık gözümüzü baştan yıldırmaz da merakın ve bilginin peşine takılıp sorunlarla zenginleştirdiğimiz bir hayat hedeflersek o soruların bizi sokacağı yollar hem dünyamızı renklendirir hem de yaşam hevesimizi artırır..."
"Orman, dışarıdan bakanlar için ağaçlar, bitkiler, hayvanlar, bilinmezlikler, maceralar ve tehlikelerle dolu gizemli bir dünyadır.
İçinde yaşayanlar içinse tarifsiz bir cennet. İnsanların girmeye çekindikleri uçsuz bucaksız derinliklerinde sayısız canlı sadece bir başka canlıya yem olmamak için
Bu yılın başında rahmetli olan yazarla tanışma kitabım oldu. Yazar bu kitap da bizi bize müthiş gözlem yeteneğini kullanarak, sanki bize ayna tutarak, herhangi bir edebi kaygısı ve otosansür kullanmadan kullandığı sözcüklerle samimi olarak anlatmış. Okudukça insan daha çok yılgın Türklerden biri olduğunu anlıyor ancak yıllar geçse de Türk cephesinde değişen bir şey yok maalesef.
Umutsuz insanların çare arayışları
Zeynep Aliye'nin öykülerinde şiirsel bir dili var. Ancak, aşırı simgesel anlatımı anlaşılmasını güçleştiriyor. Aşağıda, kısa bir değerlendirme yapıp, sırasıyla bütün öyküleri - anladığım kadarıyla - özetleyeceğim.
Umutsuz, yılgın, yalnız insanların oluşturduğu bir atmosfer hakim öykülere ama genellikle sorunları çözülüyor veya çözüme doğru yol alıyorlar, böylece bu öyküler genellikle umutlu, hatta mutlu bitiyor.
Çiçekler, denizin dalgaları gibi doğal canlılar kadar gündelik eşyalar da canlıymış gibi anlatıcının zihniyle konuşuyor.
Bütün öyküler, sevgiye dair ilişkilerinde veya sevgisizlik, yalnızlık yüzünden türlü sorunlar yaşayan insanların, bu sorunlarına köklü çareler bulamayıp varolan ilişkilerini veya yaşantılarını kabullendiklerini gösteriyor.
1) Sevdiği biriyle beraber olup mutluluğa kavuşmak isteyen kızın karşısına bir yaşlı çıkar, onu istemeyince de üç tane arzulu adam onu beklemekte. Kız, yaşlının onun gitmemesi için hiç çaba göstermemiş olmasına içerler.
2) Yılları sevgisiz geçmiş evli bir adam bir kıza iki defa rastlayınca aralarında doğacak bir ilişki hayal eder. Kız, arkadaşlarıyla oturmuş oldukları çay bahçesinden kalkıp giderken kendisine gülümsediğini hisseder.
3) İçine kapanıp olumsuz uygularla intihar gereksinimine varırken bir çift kadın ökçesi tıkırtısı, bir kuşun ötüşü, hatta bir arabanın kornası gibi yaşamın sıradan ayrıntılarını fark ederek olumlu duygulara kavuşuyor.
4) Bir genç kız, acısıyla tatlısıyla bir koşuşturma, kaçma kovalama olan hayat içinde olduğunu fark ediyor ve bunu kabul etmek gerektiğini anlıyor. Birlikte keşfedecekleri çok şey olduğunu düşündüğü bir erkek arıyor.
5) Piyasa resimleri yaparak iyi kötü geçinen ve bulduğu kadınlarla yatıp giden bir ressam, bir yandan tekdüze işinden de günübirlik yaşamından da sıkılmışken
Puan vermedi
Bugün Bülent Akyürek’in vefat haberini aldım. İçimde, yıllar öncesine uzanan bir okuma hatırasının sessiz sarsıntısı var.
Onunla ilk tanışmam, 2010 yılında, lise yıllarımda olmuştu. Sahaflardan kitap kiraladığımız, CD doldurduğumuz o zamanlarda elime geçmişti kitabı. Üslubu rahatsız ediciydi, sertti, ters köşeliydi. Herkese hitap etmeyen, sivri ve huzursuz eden bir dili vardı. Belki de bu yüzden etkileyiciydi.
O dönem raflar, “İstersen her şeyi başarırsın”, “Yürü, yeter ki inan” diyen kişisel gelişim sloganlarıyla doluydu. Akyürek ise kalabalığın tersine konuşuyordu.
Enerjinin sınırlı olduğunu, her şeyi yapamayacağımızı, hatta her şeyi yapmaya çalışmanın bir yanılsama olduğunu söylüyordu. Bugün psikoloji biliminin de desteklediği bir gerçekti bu: İnsan sınırsız değil; seçim yapmak, vazgeçmek ve sınırlarını bilmek zorunda.
Belki bu yüzden çok eleştirildi. Ama cesurca yazdı. Popüler olana değil, doğru olduğuna inandığı şeye ses verdi.
Sonrasında diğer kitaplarını da okumuştum: Öğle Namazına Nasıl Kalkılır, Yılgın Türkler, İtin Biri…
Yakın zamanda yeni kitaplar çıkardığını bilmiyordum.
Rahatsız etmeyi göze alan, kalabalığa değil hakikate yazan kalemlere selam olsun.
Allah rahmet eylesin.
