Her acı çekene hayatın devam ettiğini hatırlatmalarından nefret ediyorum o anlarda hayat devam etmiyor aslında sen durduğun anda hayatta duruyor ama sen yitirmeye devam ediyorsun.
Reklam
“Sevgiyi,sevmeyi niye böyle geçmişte arıyorsun?”
“Her şeyi öylesine yitirdik ki… Bir daha dönmemecesine. Belki de her şey geçmişte kaldı. Bir daha yaşanmayacak olan o şey. Biz işte onu yitirdik. Her şey boşlukta şimdi.”
“Acı dediğimiz nedir? Sonsuz bir hüzün! Yoksa yeri doldurulamaz bir yitiriş mi? Emin değildi; belki de yitirdiklerimizle geçmişte edindiğimiz ortak anıların bir daha tekrarlanamayacak olmasıydı acı”
Puan vermedi
İyilik eden iyilik, kötülük eden kötülük bulur. Kim sana küfür ederse sus; kim sana tokat atarsa diğer yanağını uzat. Eğer vicdanı varsa, zaten sorgulayacak ve bir daha vurmayacaktır.
Bu, en sevdiğim alıntılardan biri. Ayrıca “Tanrı sevgidir” ifadesiyle Tanrı’yı sadece dini kalıpların içinde değil, daha çok maneviyatın içinde anlatması, özellikle içinde bulunduğumuz çağda beni çok etkiliyor.
Tolstoy’un dediği gibi: “Kardeşini sevmeyen kişi Tanrı’yı da sevmez. Gördüğü kişiyi sevmiyorsa, görmediği şeyi nasıl sevsin ki?”
Bu kitap bana şunu çok net hissettirdi: Elimizdekilerle yetinmezsek, bir gün elimizde olanları da kaybedebiliriz. Sahip olduğumuz her şey için şükretmek gerekiyor; gözümüzün hep daha yüksekte olmaması gerektiğini çok güzel anlatıyor. Çünkü bazen küçümsediğimiz şeyler, bir bakmışız elimizden kayıp gitmiş…
Zenginlik aslında para ya da servet değil; aile ve sevgidir. Paranın arttıkça derdin de artabiliyor. Ne kadar paran varsa, çoğu zaman giderin de o kadar oluyor ve insan kendine zaman ayıramıyor. Ama bazen yoklukta, sadece karnını doyurma derdi varken bile insan ruhuna daha çok yaklaşabiliyor.
Yani her şey maddi değil; biraz da manevi…
Reklam
Reklam