Sevgiyle yitiriş arasında
Ellerinden kayıp giden
Mutluluğa ağlarken
Kendinin ve
Herkesin yazgısına
Sabah hiç bir şey olmamış gibi
Sabahlığına başlarken
İşte her şey yeniden başlıyor
Her acı çekene hayatın devam ettiğini hatırlatmalarından nefret ediyorum o anlarda hayat devam etmiyor aslında sen durduğun anda hayatta duruyor ama sen yitirmeye devam ediyorsun.
“Sevgiyi,sevmeyi niye böyle geçmişte arıyorsun?”
“Her şeyi öylesine yitirdik ki… Bir daha dönmemecesine. Belki de her şey geçmişte kaldı. Bir daha yaşanmayacak olan o şey. Biz işte onu yitirdik. Her şey boşlukta şimdi.”
“Acı dediğimiz nedir? Sonsuz bir hüzün! Yoksa yeri doldurulamaz bir yitiriş mi? Emin değildi; belki de yitirdiklerimizle geçmişte edindiğimiz ortak anıların bir daha tekrarlanamayacak olmasıydı acı”