“Çaresizlik. usanç. boşluk hissi ve hiçlik… bunlar bir kez kapıldın mı kendini kurtarmanın zor olduğu duygulardır. içinde su olmayan bir kuyuya düşmüşsün de yüzünü dizlerine gömmüş oturuyormuşsun gibi hissettirir. bu dünyanın en anlamsız varlığı senmişsin, zor zamanlar geçiren tek kişi kendinmişsin gibi gelir.”
“son zamanlarda bunun başlı başına iyi bir şey olarak nitelendirilemeyeceğini düşünmeye başladım. ailenin birbirine sıkı sıkıya bağlanması da iyi değil, biraz mesafe gerekiyor. bu düşüncem doğru mu yanlış mı henüz bilmesem de şimdilik bu fikre sarılarak yaşamak istiyorum.”