Bir ara tüm tenefüslerde tek başına bahçede yürüyen bir öğrencim vardı. Bir gün yanına koşup neden tek başına yürüdüğünü sordum,"yalnızlık bana iyi geliyor, ben tek başıma düşünerek yürümekten çok keyif alıyorum"dedi. Bu yanıt öğretmenlerinin ilk yıllarında bana "ne kadar harika" diye düşündürdu."Özgür ruhlu çocuk" diye geçirdim içimden ne kadar da karizmatikti! İlkokul 3. Sınıfa giden bu kız öğrencinin hiç arkadaşı olmadığını, sınıfta kimsenin onunla konuşmadığını, kimsenin onunla oynamak istemediğini anlamam biraz uzun sürdü.Benim ne kadar da karizmatik diye düşündüğüm bu kız öğrenci aslında yapayalnızdı; kendince savunma mekanizmasını geliştirmiş ve yalnızlığı sevdiğini düşünmeye başlamıştı.
Amok şöyle bir şey: Bir Malezyalı, son derece sade, son derece iyiliksever bir insan, içkisini içiyor... orada öylece oturuyor, duygusuz, umursamaz, donuk... tıpkı benim odamda oturduğum gibi... ve birden ayağa fırlıyor, hançerini kapıyor ve sokağa koşuyor... dosdoğru koşuyor hep dosdoğru... nereye olduğunu bilmeden.