Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi. Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldamayan düşünceler neye yarardı?
Her zamanki gibi severek okuduğum bir Tolstoy eseri. Diğer romanlarına kıyasla betimlemeler ve duygu aktarımları biraz yüzeyseldi. İlk roman deneyimine verebiliriz bunu. Yine de son bölümde annesini ve annesinin ölümünden sonrasını anlatırken okuyucuları etkilemeyi başarmış. Tolstoy'u her zaman büyük bir zevkle okuyacağım, ahh nasıl anlatabilirim ki hayranlığımı! Hemen koşun okuyunn