Ilerleme, sistem, normallik, Adalet, hakikat, sekülerlik, Ateizm ya da demokrasi gibi modern üst anlatıların altında ezilmiş yorgun ve bitap düşmüş insanın ilacı edebiyattır.
Fakat tam bu noktada ilacın ikiyüzlülüğü unutulmamalıdır.
ilaç ( ya da farmakon), hastalığa Deva olmakla beraber Zehrin ta kendisidir. ( Derrida, 1994: 74 -78)
Bu yüzden tedavi ferahlatıcı ve iyileşmeye yönelik olduğu kadar acı verici bir süreçtir de.
Ancak tedaviye kararlı bir kimsede bu acıyı kabullenme, mevcut duruma bir Boyun eğme görürüz.
Modern bilim ve felsefenin metafizik üst anlatıları kurarak dünyayı egemenliği altına alma tutkusunu Nietzche, Batı düşüncesinin gününe yerleşmiş tarihsel bir illet olarak görür.
Bu yüzden o ilerleme sevdalısı modernlik Esasen çöküşün , çürümenin , kokuşmuşluğun adıdır.
O halde İlkin bu illetli halden kurtulmalı.
Dünya, hastalığın insanla karıştığı semptomlar bütünüdür.
Bu durumda edebiyat bir sağlık girişimi olarak ortaya çıkar.
Gilles Deleuze, Kritik ve Klinik
Babam da hikaye arka plan çok iyi ama aktarırken sakinliğini koruyamıyor.
Hep bir mesaj kaygısı.
Belki de bu yüzden anlaşamıyoruz.
Biraz fırsat verse yaşadığı hikayeleri ben daha iyi anlatırım ondan .
Ama heves bırakmıyor ki insanda !