Yunus
@yunscnk
Hayal etmediğin şeyleri gerçekleştiremezsin. Hayal et!
Zamanı Kucakla. Şu anki zamanın en büyük hazinendir, zamanın akışıyla savaşmak yerine zamanın akışını kucaklamayı öğren, böylece ona hükmedebilirsin.
Sevgiyi Kucakla. Sevgi de diğer duygular gibi insanı insan yapan bir duygudur. Doğayı, insanları ve hayatı sevmek hayatın özündendir.
Doğada her şey zıttıyla var olur; mutlak iyilik veya mutlak kötülük olmadığı gibi mutlak doğru veya yanlış da yoktur. Hayat, zıtlıkların bütünüdür.
Bilgiyi öğrenebilirsin ama bilgeliği öğrenemezsin, bilgelik insanın kendi içindedir ve onu kendin keşfetmen gerekir.
Düşünmeyi, beklemeyi ve nefsini dizginlemeyi öğren. Doğayı dinlemeyi, onun sesine kulak vermeyi öğren.
Aradığın şeyi aramaktan vazgeçtiğin zaman bulacaksın, arayarak kendini hapsetmektense bulmaya hazır olarak kendini özgürleştir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hayal kırıklığı1000Kitap
Kitabı okumadan önce yaptığım araştırmalardan kitabın pek beğenilmediğini görmüştüm. Olumsuz yorumlara rağmen kitaba bir şans vermeye karar verdim ancak tam bir hayal kırıklığı yaşadım. Hayal kırıklığı yaşamamın sebebi yazarın Puslu Kıtalar Atlası kitabını çok beğenmiş olmamdır. Yazarın kitabı 2021 yılında yazmasına rağmen eski sözcükler kullanmasındaki ısrarını anlamış değilim, eski sözcükler kitabın okunabilirliğini oldukça zorlaştırıyor. Onun haricinde canavarlı falan kurmaca öyküsünü de hiçbir şekilde beğenemedim.
Farklı Olasılıklar, Farklı Hayatlarİnsan ve Hayat
Yazarın; “Ömrüm boyunca bu kitabı yazmak için bekledim” diye ifade ettiği, “Ya öyle olmasaydı?” sorusu üzerinden farklı olasılıklar/farklı hayatlar üzerine beyin fırtınası yaparak alternatif yollar sunduğu, bu alternatif yollara rağmen doğru seçim yapıp yapmadığımızı hiçbir zaman bilemeyeceğimizi bize bir kez daha hatırlatan, içerisine 20. yüzyıl ikinci yarısı Amerikan tarihi önemli olaylarının çok güzel konumlandırıldığı, araştırmaya teşvik eden bir çok bilgi ve çok sayıda kitap/film ve müzik tavsiyesi içeren ve edebi yönü de kuvvetli, dolu dolu bir kitap.
Kütüphanede gezerken rastgele karşıma çıkan ve “Beni Oku” diye bağıran kitabı keyifle okudum. Zaman zaman yarım sayfayı bulan uzun cümlelerine ve 1128 sayfalık ürkütücü görüntüsüne rağmen gayet akıcı bir kitap. “Ortalama bir okuyucuyum bu kadar kalın bir kitabı okuyabilir miyim?” diyorsanız cevabım “evet”. “Bu kitap bana bir şey katar mı?” diyorsanız, ona da “evet”. Sonuçta “gerçeklerin ve olasılıkların, aşkın ve yaşamın sürükleyici ve şaşırtıcı öyküsü” olarak tanımlanan tanımlanan bir kitap.
Gerçek, olabileceği halde olmayanı da içerdiği için görünen dünya asıl dünyanın ancak bir bölüm olabilirdi, hiçbir yol diğerinden daha iyi ya da daha kötü değildi, ama tek bir beden içinde yaşamanın işkencesi, başka bir yolda bambaşka bir yere gidebilecekken verili bir anda sadece bir tek yolda yürümek zorunluluğuydu.(Sayfa 1123)
Öncelikle şunu belirtmek isterim ki bu kitap sürekli karşıma çıkan ve günün birinde mutlaka okumalıyım dediğim bir kitaptı. Kitapla ilgili öncesinde yorumları incelerken insanların iki kutba ayrıldığını gördüm; beğenenler çok beğeniyor, beğenmeyenler ise çok yeriyordu kitabı. Ancak ben kitabı bitirdiğimde böyle bir kutuplaşma içerisinde olmadım benim için ortalama bir kitap oldu. Akıcılık olarak gayet hızlı, akıcı bir kitap olmakla birlikte edebi yönden biraz zayıf bir kitap olmuş gibi hissettim. Bu hisse kapılmamda belki kitabın adı da önemli olmuştur; çünkü bence kitap ismi buram buram edebiyat vadediyor. Ayrıca kitap ismi demişken ben bu kitap için çok daha güzel bir kapak tasarımı isterdim (araştırdığım kadarıyla hiçbir yayında göremedim); sarı sarı çavdar başaklarının içinde arkası dönük çocukların ve bu çocukların arkalarından vuran güneşle uzayan gölgelerinin resmedildiği bir kapak…
Kitap, edebi olarak çok doyurucu olmayabilir ancak bununla birlikte tabii ki her kitapta olduğu gibi bu kitapta da insanın kalbine dokunan edebi noktalar var; özellikle kitabın isim seçimini de belirten bu paragraf benim için gerçekten kitabın en can alıcı noktası oldu: “Herneyse, hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta -yetişkin hiç kimse, yani- benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. Ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum; nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarlarken, ben bir yerlerden çıkıyor, onları yakalıyorum. Bütün gün yalnızca bu işi yapıyorum. Ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim. Çılgın bir şey bu, biliyorum, ama ben yalnızca böyle biri olmak isterdim. Biliyorum, bu çılgın bir şey.”
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}