Helllöööö
Sonunda severek okuduğum bir kitabın yorumu ile anında gelebiliyorum. Aslında bu kitabı sevebileceğimi çok düşünmemiştim çünkü ilk 100 sayfa cidden biraz yavaş ilerliyor ama sonrasında öyle bir güzelleşiyor ki.. Hem duygulandım hem de kahkahalar attım
Kitabın benim için favori karakteri kesinlikle Büyükanne Mimi:) Kadının kafasına ve yaptıklarına aşık oldum:d İleride böyle çılgın bir büyükannne olmak istiyorum resmen
Perci kesinlikle kendi değişimi ile tüm çevresini değiştirdi diyebiliriz. Ama bunun da gizli kahramanı kesinlikle Mathias(arkadaşı). Yani onunla birlikte hazırladığı liste olmasa başlayabilir miydi bilmiyorum. Gerçekten hayatınızda ki insanlar o kadar önemli ki. Sizi geriye çekecek, düşürecek değil de daima yanınızda olup sizi yükseltmeyi bilecek birileri olsun hayatınız da. Pes etmeye çalışsanız bile o sizi kaldırsın. Bu da böyle bir ara dipnottu.
Ve Percinin annesini kesinlikle boğmak isteyeceksiniz. En sevmediğim her şeyi kendinin bildiğini sanan ve dediğini yaptırmaya çalışıp sürekli insanların hayatına müdahale eden tipler.. Gerçekten böyle bir anne olmamak için tüm tuşlara basabilirim ya :d
Ve kitabın sonlarına doğru öyle bir sahne var ki...Vay canına yürü be kızım demeden edemedim.
Eh kitabın kesinlikle diğer favori ikilisi Nate ve Lilah oldu. Aralarında ki baba-kız ilişkisinde kendi oğlumla olabilecek geleceği gördüm resmen:d
Ve son olarak Perci, Nate, Lilah, Mathias ve diğerleri ile mutlaka tanışmalısınız:)
Ruth Ware, Bu hikayede sadece bir cinayeti değil, insanların birbirine gösterdiği yüzlerle sakladığı gerçekleri anlatıyor bize de ...
Üniversitede okurken, bir gün en yakın arkadaşınızı odanızda ölü olarak bulduğunuzu düşünün, düşüncesi bile korkunç
Suçlu sizin tespitlerinizle yakalandı..
Ama yillar sonra biri çıkıp size;
“Belki de yanlış kişiyi suçladın." diyecek...
Hannah… ilk bakışta sıradan gibi duran ama aslında içten içe sürekli kendini sorgulayan bir karakter. Onu güçlü yapan şey cesareti değil aslında, şüphe edebilmesi. Kendi kararlarından, kendi hafızasından bile şüphe etmeye başladığı noktada asıl hikaye ozaman başlıyor.
April ( iste, herkesin hayran oldugu o kız) tam bir merkez karakter. Ortama girdiği anda her şeyi değiştiren, insanları kendine çeken ama bir o kadar da rahatsız edici bir tarafı olan biri. Onu sevmek de zor, mesafe koymak da.
Ve en tehlikeli olanı da bu degilmi? İnsanların hayatında bu kadar iz bırakabilen biri, yokluğunda bile dengeleri bozabiliyor.
Yan karakterlerin hiçbiri “yan” değil. Her biri bir parçayı saklıyor gibi. Kimse tamamen masum gelmiyor ve hikaye bu noktada da sizi içine hapsediyor ..
Yine kendimi bir dedektif edasıyla okurken bulduğum kitaplardan oldu bu kitap ta...
Hikaye de çoğu zaman " katil kim? " yada "kime guvensem" soruları ile boğuşurken buldum kendimi
Ve hikayenin, en çarpıcı tarafıda geçmiş gerçekten geride kalmıyor. Sadece sessizleşiyor… ta ki biri tekrar kurcalayana kadar.
Sonlara doğru nefes nefese okuduğum, yine şaşkınlıktan mimiklerimi kontrol edemediğim bir sonla karşılaştım..
Kimi zaman kızdım çok kurcalıyor diye, kimi zaman yürü be kızım kim tutar seni diye gazladim Hannah'ı. O derece hikayedeydim
On yıl aradan sonra ortaya çıkan gerçekler, suçlunun gerçekte kim olup, neden soruları ile soluksuzca
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yürü be küheylan koş!1000Kitap
Geçmiş tahlillerimi şöyle bir gözden geçireyim derken karşıma sevgili 
Stefan Zweig kitaplarından birisi çıktı. Yazarın özel bir yeri vardır bende. Okuma alışkanlığım küçük yaştan beri süregelmiştir ama yazar ile tanışınca bu alışkanlığım önce bir hobiye sonra da bir tutkuya dönüştü. Velhasıl candır. Üzerinde bu kadar süre geçmesine rağmen hala okuma alışkanlığı edinmek isteyen insanlara tavsiye ettiğim yazardır.
Stefan Zweig kitaplarından birisi çıktı. Yazarın özel bir yeri vardır bende. Okuma alışkanlığım küçük yaştan beri süregelmiştir ama yazar ile tanışınca bu alışkanlığım önce bir hobiye sonra da bir tutkuya dönüştü. Velhasıl candır. Üzerinde bu kadar süre geçmesine rağmen hala okuma alışkanlığı edinmek isteyen insanlara tavsiye ettiğim yazardır.Güzel kitap ama...1000Kitap
Kitabı az önce bitirdim ve hemen düşüncelerimi yazmaya geldim;)
Öncelikle kitap 3 kısımdan oluşuyor bilmeyenler için söylemiş olayım
en uzun kısmı ilk bölümdü yazar bize hikayeyi genel hatlarıyla sunuyor ve ip uçları veriyor
son iki kısımda ise hikaye tamamen çözülüyor zaten
ya neden anlamadım ama ben katili tahmin etmiştim( biliyorum klişe geliyor) yani daha şaşıracağım bir konu bekliyordum mu desem bilemedim
Kitabın beğendiğin kısımlarına gelecek olursak bu benim ilk psikolojik gerilim okuyuşumdu havasını sevdim benim için farklı bir deneyim oldu özellikle 3. Kısımda içimin yağları eridi MİLLİE YÜRÜ BE YAVRUM DEDİM KENDİ KENDİME CKFKFKD
yani özellikle son kısımda bir çok duyguyu aynı anda yaşadım yazarın dili gerçekten çok akıcı ve anlaşılır bu da hoşuma giden şeylerden biri
Sadete gelecek olursak kitabı okurken yazar hakkında şunu düşündüm hikaye gerçekten güzel ama keşke bazı detayların üzerinde daha çok düşünseymiş dedim açık konuşmak gerekirse ben (bi dk kendimi tutamayacağım )bu kısmdan sonra biraz spoiler vericem eğer spoiler yemek isteniyorsanız en alta inin
__________
Kitabın en başında üst katta ki polisin aşağıya inip çok ilginç bir şey gördüğünü söylediğinde evde bir “ceset” olduğunu zaten biliyorduk o yazıyordu bunun dışında Andrvın evde sakladığı bir başka oda olduğunu filan zannediyordum ne bileyim orada daha önceden işkence ettiği kızların parçalarını sakladığını filan düşünmüştüm ckkfkd ya bende bir sorun var sanırım hatta Enzoyu da bahçede sürekli bir yerleri kazdığını söyleyince ceset kalıntılarını bahçenin bazı yerlerine göndürdüklerini düşünmüştüm ahaha şimdi düşününce ben kendim resmen yeni bir hikaye yazmışım
———-
Sanırım benim absürt hayaller den kaynaklı minik bir hayal kırıklılığı yaşadığımı düşünüyorum şu an fjdjd
dediğim gibi olayları
Selam arkadaşlar.
Bugün size beyaz leke kitabından bahsedeceğim.
Yazardan okuduğum ilk kitap.
Kitap olmasına çok istedim ve oldu.
Zaten siz de biliyorsunuzdur. Spoiler yememek imkansız.
Yazar bize bütün duyguları, yaşanan olayları çok güzel yansıtmış. Tugay'a aşık olmamak elde değil. O kadar düşünceli ve romantik ki hapishanede olmasına rağmen elinde kolu her yerde maşallah. Siz de okumadıysanız zaten
okuduğunuzda hayret edeceksiniz yanı.
Eftalya'ya o kadar bağlı ki. Hemde çok öncesinden.
Birşeyleri bilerek okusam da bilemedim şeyler beni şaşırttı.
Tugay'ın yaşadıkları o kadar ağırdı ki bana bile okurken ağır geldi. Sevdikleri için yaptığı fedakarlıklar çok etkileyici.
Özellikle Eftalya için yaptıkları... Kalbim eridi resmen.
Asıl şaşırdığım Eftalya'nın yaşadıkları ve yaptığı şeyler. Okurken istemsizce yürü be kızım dedim.
Kitabın sonunu bilmeme rağmen asıl neden beni şaşırttı. Ben başka bir sebep düşünmüştüm. Devamını merak ediyorum.
Kalın olmasına rağmen çok akıcı ve sürükleyici bir kitaptı. Okumadıysanız kesinlikle öneriyorum.
Beyaz Leke 
Aslı Arslan
Beyaz Leke Aslı Arslan
bizim harika edebiyatçılarımız var, tüm kitap aktı gitti resmen. edebiyatçılarımızın gerçekçiliğini, kitaplarına bizi taşımasını seviyorum.
yüz küsur yıl önce yazılmış bir kitap evet ama o zaman da bu zaman da kadınlar hakkında negatif anlamda çoğu şeyin aynı olması çok üzücü bir durum. mesela ana karakterimiz pervin; 1911 yılında bu memlekette kadın olarak doğmuş olmanın azap verici bir şey olduğundan, erkek olarak doğsa bu elem verici şeylerin çoğundan habersiz olacağından bahsediyor. aynı topraklarda 2026 yılında yaşayan bir kadın olarak ben de aynı şeylerden yakınıyorum… üzücü olan bir diğer şey ise pervinin eş olmak hakkında düşündükleri. çağdaşlarına göre daha kültürlü ve daha okumuş olan ana karakterimiz bile evlilik hakkında bana zıt gelen şeyleri düşünüyor. örneğin sırf birisinin karısı olacağı için insanların kendisine gıptayla bakmasından mutlu olacağını, gururla göğsünün kabaracağını falan..
ayrıca kitap bana hiç düşünmediğim bir noktayı düşündürdü. son satırlarda “gözyaşlarıyla inlemelerle vakit geçiririm fakat kendi kendime incelik ve merhametle bakarım, nefret ve iğrenmeyle değil.” cümlesi. evet tam olarak bu cümle.. üzerine uzunca bir süre düşüneceğim. benim hayatta önceliğimin hangisi olduğunu ve hangisinin olması gerektiğini mesela..
-spoiler-
kitapta amca beyden neffret ettim. yanımda olsa boğazını sıkarım o derece bi nefret. bildiğine bilmiş olmayan, aile üyelerini kısıtlayan rezil rüsva eden, kendinden başkasını düşünmeyen mide bulandırıcı bir karakter. haliyle çocukları da böyle. çok rahatsız edici bir durum. nigara, öyle bir babayla büyümek zorunda kalan genç kıza inanılmaz üzüldüm. evet belki kişiliği de biraz hayt huyt ama pervinin ailesiyle büyüseydi neler değişirdi hayatında?.. Allah cümlemizi böyle babalardan, annelerden korusun.
behiçe
