“Sen yanındakine ne yaparsan, aslında bunu kendine yaparsın.”
Bu cümlənin mənim üçün dərin mənası var. Əgər birini sevməsən də, onunla eyni ortamı paylaşmağa məcbursansa, nə olursa olsun, həmin şəxsə yaxşı davranmalısan.
Təsəvvür et ki, qohumlarından biri ilə aranı pozmusan və onu görməyə üzün yoxdur. Amma bir şadlıqda və ya yasda bir araya gəlməli, eyni masada əyləşməlisiniz. Əvvəlcə narahatlıq hiss edəcəksən, bəlkə də kiçik bir anlaşılmazlıqdan yaranan bu inciklik zamanla böyük kinə çevriləcək. Sonra başlayacaqsan yanındakı insanlara da o şəxsdən ehtiyat etməyi məsləhət görməyə. Bəs bu nəyə lazımdır?
Boş ver, gül, gülümsə! Artıq özünə problem yaratma. Bilirsən ki, istəsən də, istəməsən də bu insanla üzləşəcəksən. Bunu hərbi xidmətdə olanlar daha yaxşı anlayar, çünki 7/24 yanındakı insanlarla ünsiyyət qurmağa və yoldaşlıq etməyə məcburdurlar – istəsələr də, istəməsələr də.
Əsas mesaj budur ki, kin və inciklik daşımaq insana yalnız əlavə yük gətirir. Həyatda qarşılaşacağımız insanlardan qaça bilmərik, amma münasibətimizi seçə bilərik.