Zehra Albay

Zehra Albay
@zalbay
Sevgili Noel Baba, bütün bir yıl hüzünlü bir çocuk oldum. Harika bir ölümü hak ettiğimi düşünüyorum.
- Yalnız ne demek anlıyor musunuz? - İyi de ne demek yalnız? Yani kimseyi görmüyor musunuz? - Hayır, hayır, birini görmekse görüyorum, ama yine de yalnızım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir şey içime oturmuş kalmıştı. Yok olmak. Toz olmak istiyordum. Varlığım orada olmamalıydı. Gelip beni alsalardı. Uzaydan ya da bir yerlerden gelselerdi. Sessiz sedasız kaybolsaydım. Yerime Kız Kulesi’ni bıraksalardı. Ne alakaysa?
Müzeyyen," dedim, içimden, "niye yaptın bunu? Ne gereği vardı? Niye?" "İki kere iki dört." "Niye?" "Güneş batıdan batar." "Niye?" "Sen gerzek misin?" "Niye ulan, niye?"
İnsana en çok acı veren şey, Söyledikleri ve söylemek istedikleri arasındaki uçurumdur.
Gitmek! Gitmek! Gitmek! Bu kentten gitmek, kendimden uzaklaşmak, eve, ait olduğum insanlara, kendi eski yaşantıma dönmek!
Sayfa 68 - Türkiye iş bankası yayınları·Kitabı okudu