N
@zamangemisi
Şu anda okuduğu kitap
Ailede öğrenilen üstünlük duygusuPsikoloji
Ne yazık ki, ana babalar ne iyi eğiticilerdir ne de iyi psikologlardır. Patolojik bir aile bencilliğinin çeşitli dereceleri bugün aile eğitiminde başlıca rolü oynamaktadır. Bu bencillik, bir ailenin çocuklarının özellikle iyi yetişmelerini ve başka çocukların zararına olsa bile, olağanüstü değerli kimseler olarak görülmelerini gerektirmektedir. Bu bakımdan aile içerisindeki eğitim, çocuklara, herkesten üstün olmaları ve kendilerini bütün insanlardan daha iyi kimseler olarak görmeleri gerektiği gibi yanlış bir düşünce aşılamakla, psikolojik hataların en büyüğünü işlemektedir. Babanın liderliğine dayanan her ailede böyle bir düşünce ile karşılaşıyoruz.
İşte bütün kötülük buradan ileri gelmektedir. Bu baba otoritesi, sosyal duyguya pek az yer verir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hayata ayak uyduramamış kimselerin herkesten önce içkiye başvurmaları hiç de rastgele bir olay değildir. Bu gibi kimseler, içkide bir avuntu ve kendini unutma imkanını bulurlar; aynı zamanda, içkiyi, istemiş oldukları şeylere niçin ulaşamadıklarını açıklayabilecek bir bahane olarak da kullanırlar.
Başkalarını Fethetme SporuPsikoloji
İnsanlarla yakınlık kurma tekniği o derece ileri gidebilir ki, bir spor halini alabilir: Başkalarını fethetme sporu… Aşırı bir fedakarlık gösterme gibi özellikler ortaya çıkabilir ve bu özellikler kendi başlarına bir çeşit zafer duygusu verebilir. Bir İtalyan suç psikologu şöyle demiştir: “Bir insanın ideal davranışı belli bir dereceyi aştığı zaman, insancıllığı ve insan sevgisi göze batacak kadar fazla olduğu zaman, güvensizlik duyabiliriz.”
Yakınlığın araç olarak kullanıldığı yerde hayal kırıklığı başlarPsikoloji
Başkalarına egemen olmaktan hoşlanan boş gururlu insanlar, başkalarını kendilerine bağlayabilmek için önce onları elde etmek zorundadırlar. Bu bakımdan bir insanın gösterebileceği dostluk ya da arkadaşlığa ve başkaları ile ilişki kurmak istermiş gibi görünmesine aldanmamalıyız; aynı şekilde, böyle bir insanın başkalarına egemen olmaya çalışan ve kendi üstünlüğünü kabul ettirmek isteyen kavgacı, saldırgan bir kimse olmasının mümkün olamayacağına inanmak gibi bir yanılgıya da kendimizi kaptırmamalıyız. Bu savaşın ilk safhası, bir insanın düşmanına güven vermek ve her türlü tedbirliliği elden bırakmasını sağlayabilmek için onu tatlı sözlerle aldatmaktır. Dostça bir tavrın belirgin olduğu bu ilk safhada insan bu saldırgan kişinin, sosyal duygusu oldukça kuvvetli bir kimse olduğuna kolayca inanabilir. İkinci safha perdeyi kaldırmakta ve bize hatamızı göstermektedir. Bunlar bizi hayal kırıklığına uğratan insanlardır. Onların iki ruhlu olduklarını sanırız; oysa gerçekte bir ruhları vardır ve bu ruh onları mutlu bir başlangıcı acı bir sonuca götürmek zorunda bırakmaktadır.
Bazıları da kendilerini o derece bir boş gurura kaptırmışlardır ki, “evet” demek istedikleri zaman bile “hayır” derler.