ZeyneßykrmkÜnlü
@zeeyy
Ev hanımı
Lise
Ankara
Konya
61 okur puanı
Mart 2015 tarihinde katıldı
İYİ BİR İNSAN OLMAK, ÇOCUĞUNUN BAHÇESİNE DİKTİĞİN BİR AĞAÇ MIDIR? MUTLU SON DEDİKLERİ, YAŞARKEN GÖRMESEK DE, DİKTİĞİMİZ O AĞACIN BİZDEN SONRAKİLERE KALAN MEYVESİ Mİ?
Ve zamanın ilaç olmadığı bir yara var mıydı dünyada?
Bir mutsuzluk hikâyesi değil; neşeli günleri yâd ede ede iyiliğe dönüşün hikâyesi. İyileşmenin yolculuğu...
KİMSE GELİP BİR BAŞKASININ HAYATINI DEĞİŞTİREMEZ, ÖYKÜSÜNÜN SONUNU YAZAMAZ. HERKES KENDİ YOLUNUN İŞÇİSİ.
Gençlik...
Zamanın ağır ve uzun uykusuyla buruşan ipek bir çarşaf. Bu yüzden, aynaya baktığımda şimdi gördüğüm, vaktiyle pürüzsüz bir suretin kırık, buruk, yorgun yansıması sadece. Gençlik hikâyemiz değil kırık olan, bizdeki anısı.
...Siz yaramazlık yaptığınızda annem bağırıp çağırırdı ama babam hep hayatta ancak kendi mizaçlarıyla yol alabilirler, sindirme çocukları Allah aşkına, derdi...
İnsan ancak geçmişi tasnif ederken geleceğine dair sonuçlar çıkarıp yeni planlar yapabiliyor...
Hakikaten hiçbir şey göründüğü gibi değil. İyi bildiğini düşündüğün hikâyenin bile en önemli yerinden habersizsin işte. Biz senelerce nasıl gördük, ablamın yaşadıklarıysa nelermiş...
"Ama hayat da bu değil mi zaten?
Bir aşağı, bir yukarı... İnişler, çıkışlar... Bir durmak, bir koşmak... Bir gülüş, bir düşüş..."
"Babam gülüyordu...
Geçmişe başka ne yapılabilir ki? Ancak gülünür...
Gülünür, değil mi?
Çünkü yaşarken çok ağladık."
Dünya küçük...
Herkes altı adım yakın birbirine
Ve altı kol boyu uzak bir diğerine...
Dünya küçük...
Aynı karından doğmasan da kardeşin bir nefes ötende...
Ne tuhaf... İnsan üzüntüsünün, acılarının üzerine düşündüğü kadar düşünmüyor mu acaba mutlu olduğu anları? Ya da mutsuzluğun ve mutluluğun zaman akışı aynı değil. O yüzden, mutsuzken akmayan zaman, mutluyken bir çırpıda geçiveriyor.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Oysa Anadolu insanının olağan yaşantısı
"haberin ta kendisi"ydi.
Sorunlarının sorun olduğunun farkında olmayan
bu insanlar,
gidişatı kader bellemişlerdi.
Güzel şeyler yapıyorlardı çoğu zaman.
Kimse ilgilenmiyordu "meşhur" olmadıklarından.
Çıkarmıyordu sesini.
Hep tercüman arıyordu.
Çünkü bu zamana kadar
onlar adına
hep birileri, konuşanlar vardı.
Hedefe kilitlenmiş merminin, yönünü değiştiremezsiniz!
Onlardan korunmak için kalkan kullansanız da iz bırakır korunağınızda...
"Az uz değil, çok gitmeli...
Dere tepe yok edilmeli...
Dönülüp bakıldığında
Bir arpa boyu değil,
Kalkılan yer görülmemeli..!"
Yaşamları
mahvedenlerse,
şimdi panellerde boy göstermekteler...
İşte ben bunun için barışı seçtim...
Sevdalarımızı ertelemeye kimsenin hakkı YOK-TU...
Yaşamadınız.
Bilemezsiniz!
"Ona göre suç mahalli bir tuval, kurbanları ise resim yapmak için kullandığı fırçalardı..."
"Oraya dönmek istemiyorum anne.
umurumda değil."
Vail onun ne hissettiğini çok iyi anlıyordu ama aynı zamanda, oğlunun kendi babasıyla bir arada olmaya katlanamadığını düşünmek onu umutsuzluğa düşürmüştü. "Onun ortak velayeti var. Bunu yapmak senin isteğine bağlı değil, benimkine de."
"Mutlaka bir şey yapmalısın anne. Ben oraya dönmeyeceğim."
"Babanın evinde kalman gerekecek. Sana böyle şeyler söyleyecek olursa onu duymazlıktan gel. Bunun zor olduğunu biliyorum. Aynı şeyi ben de yaşadım."
"Evet ama bir gün evi terk etmeye karar verdin ve iş orada bitti."
"Bu o kadar basit değildi, Jonathan."
"Önemi yok. Sen gittin ve ben hâlâ oradayım."
Oğlunun sözleri kalbine birer ok gibi saplandı. Bu o kadar basit değildi ama Jonathan haklıydı: O, orada kısılıp kalmıştı ve kendisi kaçmıştı...
Robby düşünceler içinde alt dudağını ısırıyordu. Bledsoe hızını artırdı. "Profili kim ele geçirmiş olabilir?"
"Kimin ele geçirdiğini biliyoruz," dedi Robby. "Ölü Gözler Katili."
"Ölü Gözler Katili elimizde. Adam kelimenin tam anlamıyla ölü." Bledsoe dönüp Robby'ye baktı. "Hayır. Birisi Karen'ın evine gizlice girip onu çaldı. Birisi onun duvarına bir mesaj bıraktı. Biz onun Ölü Gözler Katili olduğunu sanmıştık."
"Belki de hayatını onu bulmak için harcadı," dedi Del Monaco. "Onun izini bulup öldürmek için. Bu da cinayetin şahsi yönünü, neden onun diğerlerinden çok daha vahşice öldürülmüş olduğunu ortaya koymuş oluyor. Linwood'un elimizdeki eski fotoğraflarına bakınca ölen kurbanlardan her birinin ona benzediği açıkça görülüyor. Esmer, omuz hizasında kesilmiş saçlar, zayıf bir vücut, güzel bir yüz. Hepsi Linwood'un uzantılarıydı. Adamın onu gençken hatırladığı haline benzeyen kadınlar."
Vail
Mîde etrafında şekillenen hayatlar, zulümde sınır tanımaz. Ne Hakk'ın buyruğuna, ne de mazlumun çağrısına kulak verir. Yer, içer, eğlenir, dünyâyı zevk-ü sefâdan ibaret görür. Ölüm, Ahiret, Hesap, Mizan keyiflerini kaçırır. Bu yüzden hesâbı çağrıştıran kelimelere karşı nefretleri vardır.
Orucu midenle olduğu gibi kalbinle de tut! Bir an gözün harama kayarsa bir ömür ızdırab duy!
Emirde de, nehiyde de o derece samimidir ki, bu yolda canını vermekten imtina etmez. “Eğer bu nefis Allah’a isyan edecekse, bu bedene bu ruhu taşımak haramdır.” der, Hakk’a kurban olur.
“Ey gençler topluluğu! İçinizden kim evlenmeye güç yetiriyorsa evlensin. Çünkü gözü haramdan en iyi koruyan, ırzı da en iyi muhafaza eden budur. Kim de evlenmeye güç yetiremezse oruç tutsun. Zira oruç onun için bir korunmadır.”
Selef-i Sâlihîn namazda darılmaz, yorulmaz, "Bitse de dışarı çıksak..." demezdi. Bilakis, "Rabbimizin Kelâmı'na, O'nun âyetlerine muhatap oluyoruz" diye sevinirdi.
Kur’ân-ı Kerîm’i okumak ibadettir. Eğer bu ibadeti edâ ederken daralıyor, yoruluyorsak, kendimize “Bu hâl nicedir?” diye sormalıyız.Bir tarafta Kur’ân okurken uykuları kaçanlar, sabahlara kadar gözlerine uyku girmeyenler; diğer tarafta ise Kur’ân-ı Kerîm’i eline alınca esnemeye başlayan modern çağın insanları...
Ne kadar cazip teklifler alsa da "Faizli işlemlere devam ederseniz, Allah'a ﷻ ve Rasûlü'ne ﷺ karşı savaş açtığınızı bilin." 105 âyetini okur, sarsılır, "Seninle savaşmaktan sana sığınırım yâ Rabbi!" der.
"Medine'ye yerleşmesinden vefatına kadar geçen zaman içerisinde Peygamber'in ailesi üç gün peş peşe buğday ekmeğiyle karnını doyuramadı.”¹⁰⁹ Yani Hz. Âişe (r.anha) "Hicaz'a adalet dağıtan, fukarayı doyuran Peygamber'in böyle bir evi vardı." diyor.
Çünkü onlar Allah Rasûlü'ne (sav) nostalji olsun diye değil,
