Neşeli , umutlu ve cesur... Hayat, henüz örseleyememiş duygularını. Hayat, bozmaktan korktuğu için dokunmaya çekiniyor hayallerimize...Ben de gecenin büyüsünü bozmamak için kaldım olduğum yerde. Öylece durup Handan'a dönüşen Evgenia' yı, Evgenia'ya dönüşen Handan'ı ve bir anda ikisi birden olan Güzide'yi izledim bir süre.İkisi beni bırakıp gitmiş olsa da bu üç kadında aslında hep aynı kadını sevdiğimi düşündüm. Hangi kadını? ilk çocukluk arkadaşım, o çelimsiz liseli kızı mı; en güçlü dayanağım, can yoldaşım, cefakâr karımı mı; yoksa yaşamın her şeye rağmen güzel olduğunu bana yeniden öğreten güngörmüş Evgenia'yı mı? Belki hepsini birden, belki hepsini ayrı ayrı ama üçünde de hep aynı kadını...
Hepimiz öleceğiz. Gözlerimizi hayata yumunca yaptığımız kötülükler silinecek mi? işlenen cinayetler, işlenmemiş mi olacak? Zalimlikler yaşanmamıs mı sayılcak? Kötüler ölünce alçaklıklarından kurtuluyorsa, iyi insanların yaptıkları olumlu, güzel şeyler ne olacak? Ölüm, kötüyü aklamaz Ali Komser. Kötüyü aklayacak tek şey iyiliktir. Yaptığın kötülükten daha fazla iyilik yaparsan aklanırsın ancak. Hayır, Necdet yaşarken iyi biri değildi, ölünce de iyi bir insana dönüşmedi.