zaman geçiyor. sen ölüyorsun her gün, azar azar. bilincinde olduğun söylenemez. mutlu ve umutlu kılıyor seni bu kahrolası bilinçsizlik. fakat umut tatlı şeydir, vazgeçmek zordur, yok olursa kimsesiz hissettirir insana. kimsesizlik ki, kimselere yakışmaz. ve ölümün hatırası çok sefer en çok unutulandır. öleceğini bilen yegâne varlıkken ölümün ensesindeki nefesine en çok kayıtsız kalan da insandır. ensende derin soluğunu hırsla aldığını, dudağını dudağına yapıştırdığını ve azmış bir hevesten yapılma nefesini gırtlağına sunduğunu idrak ettiğinde eyleme geçmediklerinin faili olduklarından çok daha acı bir pişmanlıkla göğsünü dağladığını ve parçaladığını görmeyeceksin belki, fakat hissedeceksin.
drogo'nun tüm bunları yaşadığına yemin edebilirim ama kanıtlayamam.