Zehra
@zerack
Psikoloji
İzmir
15 Ekim
26 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bütün o eski hatıraları hor, aşağı buluyordu. Onlar çocuklukta karalanıp da artık varlıklarından utanılan, yırtılıp atılmak, yakılık kül edilmek istenen müsveddeler kadar değersizleşmişti. Şimdi aşk hayatının bir güzel eserini yazacaktı ve artık bu eserinden sonra aşk hayatını kapayabilirdi.
İçten Bir YangınAlıntı
Kalplerimizde bazı illetler vardır ki bedenin tamamıyla dokusuna girdikten sonra keşfolunamayan gizli hastalıklara özgü bir işleyiş hainliğiyle kendisini göstermeden, yıkımlarını haber vermden içten bir yangın dumansızlığıyla yanar, yanar; bu bir ateştir ki aslını bilemeyiz, varlığından haber alamayız; o yavaş yavaş, görevinden emin, devam eder; sonunda bir gün birdenbire, bir hiç, bir dakikalık bir anlama bize gösterir ki kalbimizde bir yangın var. Nedir? Nereden doğmuştur? Bu yangın nasıl serseri bir rüzgarın kanatlarıyla düşerek orasını tutuşturmuştur? Bilmeyiz.
EğlenceEdebiyat
Eğlenmek… Bu kelimenin anlamı da Behlül’de değişime uğramış idi. O gerçekte hiçbir şeyden eğlenmez idi. Bütün eğlence yerlerinde koşardı, bütün gülünecek şeyleri arardı, belki herkesten çok gülerdi; fakat eğlenir miydi? Eğleniyor görünürdü, onun için eğlenmek, eğleniyor görünmek demekti. Bütün gülüşlerinin, eğlenişlerinin arkasında saklı bir can sıkıntısı vardı ki onu sürekli bir zevkten diğerine sürüklerdi.
Çocuk Ruhlu George OrwellEdebiyat
Karşı-ütopyacı olan Lao She’nin belki de en bilindik eseri olan ‘’Kedi Gezegeni’’, bize aslında çok da yabancı olmadığımız bir manzara sunuyor. Günümüzle birebir aynı olmasa da oldukça fazla benzerliği bulunan bu kitabı okurken elimde olmadan George Orwell’i hatırladım. Lao She ve George Orwell, iki harika karşı-ütopyacı, birbirlerinden farklı aktarım biçimleri seçmiş olsalar da işin özünü kavratma yeteneklerinin neredeyse aynı olduğunu düşünüyorum. George Orwell daha gerçekçi bir kanal tercih ederken Lao She’de daha fantastik bir kanal ağır basıyor. Tıpkı Kedi Gezegeni’nde olduğu gibi; içindeki çocuğu filtrelemeden, zihnindeki yetişkinle başarılı bir şekilde harmanlıyor. George Orwell gibi daha karamsar karşı-ütopyacılar ise içindeki çocuğa çok az -belki de hiç- söz hakkı veriyor.
