Selime Polat
@zernazya
Hunisi eksik hayat delisi…
Şu anda okuduğu kitaplar
Mete Karagöl’ün 'Sendrom Pavyonu' adlı eseri, insan ruhunun karanlık koridorlarında sıkışıp kalmak gibi. Yazar modern çağın yalnızlığına, psikolojik bunalımlara ve içsel yaralara ayna tutmakla kalmamış, toplumun görmezden geldiği hatta bazen bilerek susturduğu ruhsal sendromları birer sahne dekoru gibi betimlemiş. Ana karakter kendi pavyonunda, yani kendi iç dünyasının renkli ama kırık ışıkları altında dans ediyor.
Romanın merkezinde, hayata tutunmaya ve yazmaya çalışan bir yazar var ama aynı zamanda da her adımında biraz daha içine çöken, insanın ruh hâli, içsel travmasının temsilcisi olan bir karakterdir.
Bazı insanlar, çocukluğunda yaşadığı bir utancı omuzlarına yük eder, kaybettiklerinin ağırlığında ezilir ve bazen de varoluşunu sorgular ama kendi aklının duvarlarına çarpar. Kitabın her bir sayfası hastane koğuşu kadar soğuk, gece kulübü kadar yapay, bir insan kalbi kadar kırılgan.
Mete Karagöl kitabında 'normal' kavramını sorguluyor, delilik ile akıl arasındaki ince çizgiyi ustaca bir kalemle bulanıklaştırıyor. Her bölümde başka bir ruh hâline tanık oluyoruz, depresyonun sessizliğinden, kaygının tırnak sesine, manik bir kahkahanın ardındaki yorgunluğa kadar… Yazar, okuru rahatsız ediyor ama aynı zamanda düşündürüyor da çünkü her bir sendromun ardından, tüm okurlar kesinlikle bastırdığı bir parçasını bulacaktır.
Anlatım dili yoğun, yer yer şiirsel, betimlemelerde karanlık bir estetik hâkim, cümleler bazen buğulu cam kadar bulanık bazen bir aynada kırılan yansıma kadar keskin. Karagöl karakterini kurtarmaya çalışmıyor onu olduğu hâliyle, okurun karşısına salt çıplaklığıyla çıkarıyor çünkü 'Sendrom Pavyonu' bir 'İyileşme hikâyesi' nden ziyade yara izlerini onurlandıran bir anlatı.
Yazarın kurgusunda pavyon yalnızca bir mekân değil, insan zihninin alegorisidir,
Selime Polat
Yorumunuz kitabın kendisinden daha iyi tebrikler ☺️
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
752 sayfalık bir sayıklama..Yaşamayı deneme denemesi..Edebiyat
Carlos Fuentes’e şu cümleyi kurduran kitaptan bahsediyoruz: "İngilizce nesirde Ulysses neyse İspanyolca nesirde Seksek odur.” Hak ettiği biçimde anlatması epeyce zor bir kitap. Naçizane, bir deneme benimki.
Seksek, eski adıyla Rayuela..155 bölümlük, 752 sayfalık bu dev romanın ilk 56 bölümü, asıl roman. Yazar, ilk 56 bölümü okuduktan sonra gerisinin çizilip atılabileceğini söyler. Ona göre romanın anlaşılabilmesi için diğeri kalanının okunması çok da gerekli değildir.
“Kaç kez sordum kendi kendime, bütün bunlar sadece edebiyat mı diye, çözümsüz denklemlerin ve onları kuranların arasında yanlışa doğru koşarak gittiğimiz bir zamanda. Ama bir yandan da sormadan edemiyorum, alışılagelmişin öte yakasında ne var?”
Alışılagelmişin ötesine, evetle hayır arasına kaç belki sığdığına bakmaya çalışan birinin gerekli değil dediği bölümlere bakalım. Ama eğer kitabın hemen başındaki yönergeye uyarak, bölümler arasında sekerek okursanız, bu oyuna katılırsanız, eksik kalan parçaları yerine oturtma, yarım kalan konuşmaları ya da düşüncelerin buharlaşınca nereye gittiğini görme, Morelli’nin edebiyat üzerine düşüncelerinin Cortazar’ın zihnine doluşan bölümlerinden nasiplenme şansı yakalarsınız. Ve dahi, okuduğunuz şeyin safi bir roman olmadığını, felsefe, antoloji, şiir, ve okunup okunabilecek en uzun sayıklama olduğunu fark edersiniz.
—
Hemen başa dönüp, bu kitapla Ulysses arasında kurulan kardeşliğe bakmak isterim. Her iki kitap da edebi birer metin olarak dünyanın en güçlü eserleri arasında sayılır. Ki, bu kitabın içinde de Ulysses’e göndermeler vardır. Cortazar muazzam bir diyalog zinciri kurar, karakterlerin konuşmaları arasına entellektüel göndermeler, Paris, jazz, aşk, edebiyat, varoluş sancıları, sayıklamalar, gurbet acısı ve yabancılık hissi, aradığını bulamamalar,
Selime Polat
Her beş yılda bir yeniden okuyacağım kitap