Boynumdan san bir kedi kuyruğu gibi sallanan ipek kordonla çevrede gittikçe umudumu yitirerek dola nıp onu tutturacak bir yer bulamayınca annemin yata ğına oturup ipi çekerek ilmiği sıkmaya çalıştım. Ama her defasında, ipi kulaklarım uğuldayıp yüzü me kan hücum edene kadar çektiğim zaman ellerim güçsüzleşip ipi bırakıyor, ben de yeniden normale dönüyordum. O zaman anladim ki bedenimin, kendimi kurtar mak için, en can alıcı saniyede ellerimin gücünü kes mek gibi bir yığın ufak hilesi var. Oysa bütün karar bana ait olsa, bir an meselesiydi ölmem.