◤𝘽𝙀𝙉 𝙂𝙀𝙇𝘿𝙄̇𝙈 ◥
Bu ara hastalıktan çok aktif olamıyorum diye okumuyorum sanmayın şahane kitaplar okuyorum...
Peki siz neler okuyorsunuz?
Bugün size @canyayinlari ‘ndan çıkan #josemaurodevasconcelos ‘nun eşsiz kaleminden #güneşiuyandıralım kitabının yorumu ile geldim...
#kitapözeti
Şeker Portakalının sevimli küçük kahramanı Zeze, yine karşınızda.Gözlerinin içi yine ışıl ışıl, yüreği yine sevgi dolu.Bununla birlikte büyümek, ona yeni hüzünler getirmiş.Dahası, küçüklüğündeki şeker portakalı fidanı da yok artık. Zezeyi zengin ve kuralcı bir aile evlat edinmiştir.Bu sayede kardeşlerine göre çok daha iyi maddi olanaklara kavuşmuş, ancak sevdiklerinden uzak kalmıştır. Sevgisizlikle başa çıkabilmesini sağlayan birkaç arkadaşı vardır: Evdeki aşçıları Dadada, okuldaki öğretmenlerinden Fayolle, yüreğine sokulup yerleşen, her ihtiyacı olduğunda ona cesaret veren bir kurbağa ve bir filmde görüp gerçek babasının yerine koyduğu ünlü Fransız şarkıcı Maurice Chevalier.Çok parlak bir öğrencidir Zeze. Şimdi ergenlik dönemindedir; sinirlidir, huysuzdur.Üstelik sırılsıklam âşıktır...
#kitaphakkındadüşüncelerim
İlk kitabının yeri benim için bambaşka olsa da yazarın bu kitabı da Zeze’nin yeni maceraları, yeni yalnızlıkları açısından oldukça heyecan vericiydi.Yalnızlıklarını okurken yine hüzünlendim.Yazar olayları çok güzel kurgulayıp çok akıcı anlatmış hikayesini.Bu kitapta da Zeze’den çok etkilenecek, çok şey öğreneceksiniz...
Ruhunuza gıda veren kitaplarınız olsun...
Yürek Sızlatan Bir Çocukluk: Zezé’nin DünyasıDuygu ve Düşünce
Bu kitabı okurken kendimi sadece bir kurgunun içinde değil, Zezé’nin o küçük kalbinde, her gün biraz daha büyümek zorunda kalan bir çocuğun yanında buldum. Zezé, bir çocuğun hayal gücünün aslında ne kadar geniş ama yaşadığı dünyanın ne kadar dar olduğunu gösteriyor bizlere. Yoksulluğun içinde, etrafındaki yetişkinlerin sertliğiyle baş etmeye çalışırken, en büyük teselliyi bir şeker portakalı fidanında bulması, aslında insanın kendine kurduğu sığınakların ne kadar değerli olduğunu hatırlatıyor.
Okurken boğazımın düğümlendiği anlar oldu. Zezé’nin o "yaramaz" olarak etiketlenmesi, aslında bir çocuğun anlaşılma çabasından başka bir şey değildi. Kendi içindeki o cevheri, çevresindeki yetişkinlerin acımasızlığıyla köreltmeye çalışmaları... Özellikle Manuel Valadares, yani namıdiğer "Portekizli" ile kurduğu bağ, kitabın en sarsıcı noktasıydı. Bir çocuğun, kendi babasında bulamadığı şefkati başka birinde bulması ve o şefkatin kayboluşuyla ilk kez "yetişkin" acısıyla tanışması, hikâyenin kırılma noktasıydı.
Zezé, bir çocuğun gözlerinden dünyaya bakmanın ne kadar ağır bir yük olduğunu, bazen bir tokatın sadece yanağa değil, ruha nasıl iz bıraktığını anlatıyor. Onun o erken olgunlaşması, aslında kaybedilen çocukluğun sessiz bir ağıdı gibi.
Kitabı kapattığımda zihnimde kalan şey, Zezé’nin o saf sevgisi ve hayatın insanın içindeki o küçük çocuğu nasıl erken öldürdüğüydü. Bize belki de şunu öğretiyor: Bir çocuğa verilebilecek en büyük hediye, onun dünyasına gerçekten dahil olmak ve ona gerçekten şefkat göstermektir. Zezé ile birlikte ben de büyüdüm, ben de incindim ve ben de o şeker portakalı ağacının gölgesine sığındım.
İnanılmazdıDuygu ve Düşünce
Toskovat'ın bir parfümünü hatırlattı bu kitap. "Age of innocence" parfümünü. Çocukluktan çıkıp travma ile çarpışmak...
Zeze aslında zaten yetişkin dünyasına uygun birisiydi, sadece onu anlayan yoktu. Sonra bir gün anlayan birisi çıktı fakat uzun sürmedi
Portuganın ölümünün zeze ile paylaştığı araba ile olması da cabası. Arabayla beraber Portuga öldü, fakat arabanın diğer yarısındaki çocuk da öldü aslında.
Portuga ve Zeze'nin arasındaki bağ çok kuvvetliydi. Ruhları çok uyumluydu. Bence sadece aşık insanların yaşadığı bir şey değildir uyum
Şeker portakalında şeker portakalı bence portugaydı. Şey gibi, "incir reçeli sendin" gibi.
Zaman geçmiyor, biz değişiyoruz" diyor Zeze. Aslında sadece biz değil; yoldaşlarımız, dostlarımız ve hayata tutunduğumuz dallarımız da bizimle birlikte dönüşüyor. Bazen en büyük hayat arkadaşımız, en kıymetli aile bireyimiz ya da ruhumuzu emanet ettiğimiz o can dostumuz, yalnızca hatıraların tozlu raflarında kalıyor.
Zeze’nin büyüme sancılarını iliklerine kadar hissettiren bu ikinci kitapta anlıyoruz ki; büyümek biraz da vedalaşmayı öğrenmektir. Belki de olgunluğun ilk adımı, birini sonsuzluğa, hayatın akışına ya da geride kalana uğurlayabilmektir.
Şeker Portakalı, benim için her zaman hayatımın ilk beş kitabı arasında sarsılmaz bir yere sahip olmuştur. Açıkçası devam kitaplarının, ilk eserin yarattığı o büyülü atmosferi yakalayamayacağına dair önyargımla başladım okumaya. Ancak bu kitap beni yanılttı. Şeker Portakalı hâlâ zirvedeki yerini korusa da, bu devam metni; geçiş döneminin yarattığı o karmaşık duyguları ve içsel sancıları büyük bir ustalıkla, tane tane işlemiş.
Yine de naçizane bir eleştirim var: Zeze’nin okul dönemindeki huysuzluklarına ayrılan yer, anlatının temposunu zaman zaman düşürmüş. O bölümlerin yerine, karakterin yeni evine ve yeni dünyasına uyum sağlama sürecini, o adaptasyonun sancılı ama bir o kadar da büyüleyici hallerini daha çok okumayı isterdim. Yine de Zeze'nin o hüzünlü serüvenine eşlik etmek, okur için kıymetli bir deneyim.
Zeze :)İnceleme
Şəkər portağalı əsərinin 3 cü kitabı...
Şəkər portağalı və günəşi oyadaq mənim üçün mükəmməl bir kitab idi ancaq təəssüf ki dəlisov kitabını çox da sevə bilmədim.Mənim fikrimcə kitab Şəkər portağalı və Günəşi oyadaq ilə sonlana bilərdi.Bəlkə də mənim sevəcəyim tərzdə deyildi...
Ancaq son kitabı oxudum və bir daha Zezenin həyat hekayəsini oxuya bilməmək çox can sıxıcıdır...
Mənim həddindən artıq çox sevdiyim bir seriya oldu kaş ki,daha çox Zezenin həyat hekayəsini oxuya bilsəydim.
... 
Dəlisov 
José Mauro de Vasconcelos
Dəlisov José Mauro de Vasconcelos
İçindeki bir çok kişiye veda eden Zeze, Zeze'ye veda eden ben oldum sanki..
Onun ilk kitapta çocukluğuna bu kitapta da ufak ufak büyümesine yakından şahit olmuşum gibi hissettim.
Vedalarındaki o hüzne kadar hissettirdi
Hemen 3. Kitabına başlayıp nasıl bir yetişkin olduğunu öğrenmem gerek..