Ukrayna yazıçısı Andrey Kurkovun Grey Bees (Gri Arılar) romanı 2014-cü ildə başlayan Donbas müharibəsi dövrünə aiddir. Romanın hadisələri Ukraynanın şərqindəki Donbas bölgəsində, Ukrayna hökumət qüvvələri ilə Rusiya tərəfdarı separatçılar arasında gedən silahlı münaqişə fonunda cərəyan edir. Bu müharibə nəticəsində bəzi yaşayış məntəqələri cəbhə xətti arasında qalmış və "boz zona" adlandırılan ərazilərə çevrilib. Əsərin qəhrəmanı Sergeyiç də məhz belə bir kənddə yaşayır və müharibənin adi insanların həyatına təsirini öz gündəlik həyatı vasitəsilə göstərir. O, nə siyasi mübarizənin içindədir, nə də ideoloji tərəf tutur. Onun əsas qayğısı arılarını və öz həyatını qorumaqdır. Bu kənddə cəmi 2 sakin qalıb. Əsəri oxuyanda gürcü filmi “Mandarinlər” filmi yada düşür, amma burada filmdəki kimi iki düşməni bir evdə saxlamaq söhbətləri yoxdur. Əsərin qəhrəmanının fikri sadəcə öz arılarını qorumaqdır. Əsərdə arılar simvolik məna daşıyır. Arılar sərhəd, milliyyət və ya siyasi mövqe tanımırlar; onlar sadəcə yaşayır və öz işlərini görürlər. Bu baxımdan arılar insanlardan fərqli olaraq müharibənin yaratdığı nifrət və bölünmədən uzaqdırlar. Müəllif onların vasitəsilə təbiətin saflığını və həyatın davamlılığını vurğulayır.
Əsərin əsas mesajlarından biri budur ki, müharibə insanı ucaltmır; sadəcə onun nəyə tutunduğunu üzə çıxarır. Sergeyiç üçün bu dayaq nöqtəsi arılarıdır. Onları qorumaq cəhdi əslində insanlığını, ümidini və yaşamaq istəyini qorumaq cəhdidir.
"Hatıra değil yazdıklarım, öykü de değil..."·232 syf.·Düşünce
9/10
2025 142. kitabı
Sanki 
Stephen King'in 
Yeşil Yol romanını yeniden okumuş gibiydim ve belirtmem gerekir ki, düşüncelerim tamamen farklı bakış bucağında toplandı.
1980'li yıllarda yasaklanmış olan - ki bu o yıllar için alışılmış bir kanun halini almış vaziyetteydi, 
Zona'nın rusça çevirisi; "Alan", "bölge" anlamına gelmektedir.
•
Hikâye, Sovyet çalışma kamplarındaki yaşamı anlatan, mizah ve trajediyi harmanlayan, akıcı ve derinlikli bir eserdir; mahkumların ve gardiyanların aynı kaderi paylaştığı, özgürlüğün göreceliği üzerine kurulu bu kitap, dönemin insanlık hallerini ve absürtlüğünü çarpıcı bir şekilde gözler önüne serer, ki en sevdiğim ve de ilgilendiğim konular arasındadır. 
Sergey Dovlatov kendisinin de gardiyanlık yaptığı kamptan yola çıkarak, mahkumların ve görevlilerin günlük yaşamını, psikolojilerini birinci elden gözlemlerle aktarır. Hikâyeler arasındaki yayıncıya mektuplar, bir nevi gerçeklik katar.
Hikâyede anlatmak istenilen ön mesaj; hapishanedeki herkesin (mahkum, gardiyan, asker) sonuçta aynı sistemi paylaştığı ve özgürlükten yoksun kaldığıdır. Herkes bir şekilde bu ortak kaderin parçasıdır ve bunu yaşamaya mahkûmdur. Bir nevi sistemin çelişkilerini, insan doğasının farklı yönlerini mizahla ele alırken, aynı zamanda altında yatan trajediyi hissettirir. Bu kara mizah, Sovyet sisteminin absürtlüğünü vurgular ki, 1980'li yıllarda bu büyük bir cesaret talep ediyordu.
•
Zona sadece bir hapishane değil, aynı zamanda bir "ortak dil" ve "ortak yaşam alanı"dır adeta. Mahkum ve gardiyanın zamanla birbirine benzediği, özgürlük ve esaret kavramlarının bulanıklaştığı bir mekan da olarak işlenir.
Akıcı bir dile ve de hikâyeye sahiptir. Dovlatov'un yalın ve sürükleyici anlatımı sayesinde, ağır bir konu olmasına rağmen sıkılmadan okunabilen, akıcı bir romandır aynı zamanda. Bir şans verin
Stephen King'in Yeşil Yol romanını yeniden okumuş gibiydim ve belirtmem gerekir ki, düşüncelerim tamamen farklı bakış bucağında toplandı.
1980'li yıllarda yasaklanmış olan - ki bu o yıllar için alışılmış bir kanun halini almış vaziyetteydi, Zona'nın rusça çevirisi; "Alan", "bölge" anlamına gelmektedir.
•
Hikâye, Sovyet çalışma kamplarındaki yaşamı anlatan, mizah ve trajediyi harmanlayan, akıcı ve derinlikli bir eserdir; mahkumların ve gardiyanların aynı kaderi paylaştığı, özgürlüğün göreceliği üzerine kurulu bu kitap, dönemin insanlık hallerini ve absürtlüğünü çarpıcı bir şekilde gözler önüne serer, ki en sevdiğim ve de ilgilendiğim konular arasındadır. Sergey Dovlatov kendisinin de gardiyanlık yaptığı kamptan yola çıkarak, mahkumların ve görevlilerin günlük yaşamını, psikolojilerini birinci elden gözlemlerle aktarır. Hikâyeler arasındaki yayıncıya mektuplar, bir nevi gerçeklik katar.
Hikâyede anlatmak istenilen ön mesaj; hapishanedeki herkesin (mahkum, gardiyan, asker) sonuçta aynı sistemi paylaştığı ve özgürlükten yoksun kaldığıdır. Herkes bir şekilde bu ortak kaderin parçasıdır ve bunu yaşamaya mahkûmdur. Bir nevi sistemin çelişkilerini, insan doğasının farklı yönlerini mizahla ele alırken, aynı zamanda altında yatan trajediyi hissettirir. Bu kara mizah, Sovyet sisteminin absürtlüğünü vurgular ki, 1980'li yıllarda bu büyük bir cesaret talep ediyordu.
•
Zona sadece bir hapishane değil, aynı zamanda bir "ortak dil" ve "ortak yaşam alanı"dır adeta. Mahkum ve gardiyanın zamanla birbirine benzediği, özgürlük ve esaret kavramlarının bulanıklaştığı bir mekan da olarak işlenir.
Akıcı bir dile ve de hikâyeye sahiptir. Dovlatov'un yalın ve sürükleyici anlatımı sayesinde, ağır bir konu olmasına rağmen sıkılmadan okunabilen, akıcı bir romandır aynı zamanda. Bir şans verin
WESTON&ELİSE1000Kitap
Uzun bir aradan sonra herkese merhaba. İncelememe başlamadan önce çok kısa bir şeyler söylemek istedim. Buralarda olamadığım süre zarfında tehlikeli bir bölgede çıkmış olan zona hastalığıyla ufak bir mücadele yaşadım. Sonrasında zona aşısı oldum ve aşı olduğum yerden iltihap kaptım. Bir süre yürümemde aksaklık olmasının yanı sıra aşının bütün yan etkilerini birden yaşadım ve bağışıklık sistemim tamamıyla çöktü. Zona olduğumda herkesten duyduğum tek şey 'Zona olacak kadar ne yaşamış olabilirsin ? Daha yaşın kaç ? Sanki ne derdin var ? Sanki çocuğun mu var?' gibi... Yani insanlara ne hastalık ne dert beğendiremiyoruz. İşin garibi sağlıklı, keyifli olunca da aynı şeyleri duyuyoruz. Neyse... Şunu anladım ki aslında yaşadığımız,içimize attığımız,kırılmasın,üzülmesin dediğimiz her olay içimizde patlayınca zarar gören biz oluyoruz. Karşımızdaki insanların yapamadığını yapıp en büyük zararı kendimize biz veriyoruz. Günün sonunda olan yine bize oluyor. Ben, beni strese sokan,üzen,istemediğim halde yaptığım her ne varsa bunları hayatımdan çıkararak başladım iyileşmeye. Stres yapma diyerek değil, stresime sebep olan ne varsa onları çıkartarak başladım. Derdim asla bir dram yaratmak değildi sadece biraz içimi dökmek istedim. Allah herkese sağlık versin diyorum ve incelememe geçiyorum
Evet, Weston ve Elise... yani yemin ederim sizi okurken o kadar sıkıldım ki. Garip bir çifttiniz lütfen kabul edin. Konumuz basit; Weston, Elise'nin abisinin en ama en yakın arkadaşı. Neredeyse Elise'lerin evinde büyümüş diyebiliriz. Elise lisede zorbalık gören, balık etli bir kadın karakterimiz. Bunu belirtmemin sebebi diğer kadın karakterler gibi mükemmel vücut algısı içinde yazılmamış olması. Bu durum beni mutlu etti açıkçası. Neyse Elise üniversite için ülkeden ayrılıyor ve bu süre zarfında orada
Puan vermedi·232 syf.·
2025 853. kitabı
Kamp bir cehennemdir; oysa ben cehennem denilen şeyin bizzat kendimiz olduğunu
düşünüyorum...S:65
,
Ne kadar kitap okusam da klasiklerin tadı keyfî her zaman farklı oluyur bende ,tamda bu tadı almışken Yola klasikleri okuyarak devam ediyor olucam
Gelelim kitabimiza bize neler fısıldıyor
Kitaba adını veren “zona” kelimesi, Rusçada basit haliyle “bölge”, “alan” demektir. Ancak çalışma kampları söz konusu olduğunda ve kelime suçlu jargonunun görkemli dünyasına iltica ettiğinde anlam bir anda canlanır, kabuğunu yırtar ve genişler. “Zona” artık yalnızca bir cezaevi değildir, etrafındaki oluşumlarla kurulmuş organik bağlarıyla başlı başına bir fenomendir.
Dovlatov’un kendi askerlik tecrübelerinden yola çıkarak kaleme aldığı “Zona”, yine onun deyimiyle Sovyetler Birliği’nin minyatür bir kopyasıdır.
Etrafımızda alçaklık ve bayağılık kol gezerken bizler mükemmelliğin susuzluğuyla kıvranıyoruz. S:54
Puan vermedi
Ülkər Ziya-“Öz Ulduzunu Tap”
Janr-Psixoloji
İlk növbədə Ülkər xanıma uğurlar arzu edirəm. “Öz Ulduzunu Tap” insan psixologiyasının bir çox əsas məqamlarına toxunan, qısa, amma yaddaqalan bir kitabdır.
Kitab sujet xəttinə malik deyil, lakin bu, əsərin maraqsız olduğu anlamına gəlmir. Əksinə, kitab olduqca cəlbedici və düşündürücüdür. Xüsusilə komfort zona mövzusundan bəhs edilən hissəni daha çox bəyəndim.Bir çoxumuz həyatımızı elə bir dairədə yaşayırıq ki, adına “komfort zona” deyirik. Hər şey tanış, təhlükəsiz, rahatdır. Amma problem də elə burdadır: komfort zona bizi böyüməyə, irəliləməyə, uğur qazanmağa qoymur.İnsan özünü inkişaf etdirmək, yeni nəticələr əldə etmək istəyirsə, mütləq bu dairədən çıxmalıdır. Çünki inkişaf heç vaxt tam rahatlığın içində baş vermir.
Yerli ədəbiyyatımızda bu tərzdə əsərlərin yazılması sevindirici haldır. Psixoloji janrda kitab yazmaq hər kəsin bacardığı iş deyil. Amma görünür ki, Ülkər xanım bunu bacarıb və ortaya dəyərli bir iş qoyub.
Kitaba başlamamış mənlə, oxuyub bitirən mən arasında bəzi fərqlər var. Bu fərqləri yaradan da məhz “Öz Ulduzunu Tap” oldu. Kitab insanın düşüncəsinə, yaşayış tərzinə, bir sözlə, hər bir nüansa təsir göstərir.
Ümumilikdə, kitab qısa həcimli, sadə, amma faydalı bir əsərdir. Kitabı oxuduqdan sonra hər kəsin həyatında az da olsa dəyişiklik olacağına inanıram.
Hər kəsin öz ulduzunu tapması arzusu ilə…
Uğurlar 
Ulkar Ziya !
Dəyərləndirmə 4/5️
Ulkar Ziya !
Dəyərləndirmə 4/5️
Zona
Kitab haqqında danışmazdan öncə qeyd edim ki, heç vaxt fantastik və qorxu (dava döyüş tipli) roman oxumamışam. Bəlkə də Gənc Yazarlar İttifaqına qoşulub həmkarlarımın yazdığı kitabları oxumalı olmasa idim həyatım boyunca da oxumağı düşünməyəcəkdim. İlk təcrübəmi,dəyərli həmkarım Samir Turanın Zona adlı fantastik romanı ilə etdim. Fantastik qorxu adrenalin yaşamaq istəyən hər kəsə tövsiyyə edirəm.
Janrı -Roma. Tipi fantastikdir, bir az da qorxu romanı demək olar.
Sujet xətti ilə başlayaq:
1)Ekspozisiya (giriş) - Giriş hissədə artıq sirli bir yerə düşən qəhrəman gördükdə,suallar yaranır; bura haradır? Niyə bura məhz o seçilib?
2)Zavyazka (düyün) - kitab demək olar düyünlər ilə dolu idi. Oxuduqca düşünürdüm? Niyə zona tez-tez dəyişir? Niyə gecə və gündüz normal deyil? Niyə bu insanlar burdadır? Burdan qurtuluşun yolu varmı? Hansı yolla geri dönəcəklər? Tomi çıxış yolunu tapacaqmı?
Kuliminasiya (pik hədd) - mənim üçün pik hədd - Piyunun çevrəyə keçməsi və zonanın dəyişməsinə rəğmən hələ də zonada qalması idi. Axı biz zona dəyişəndə başqa iqlim,başqa coğrafi təbəqə,başqa landşaft, başqa ab-hava görürdük? Tək eyni olan sükut qanunu idi.Və çevrə başından bəri təhlükəsiz idi. Ta ki Piyu gələnə qədər.
Razvyazka (düyünün açılması)- bu hissə üçün çox da yazmalı bir şey tapa bilmədim, çünki zona hələ də sirli idi mənim üçün. Mən bilə bilmədim oraya niyə məhz onlar düşüb. Mən düşünürdüm ki yəqin ki insanlar bura hansısa qanunauyğunluq ilə seçilir (öncə valideynini itirən insanlar kimsəsizlər seçilir sandım,amma Nelsonun qardaşı,Aqustinin ailəsi qızı vardı), Burdan qurtulmaq üçün hansısa yol olacaq sanırdım.
Final (son) - sonuna baxdıqda əslində mən bu romanı novella adlandırardım. Çünki heç belə son gözləmirdim. Artıq 145ci səhifəyə çatanda "necə yeni kitab bitmək