Devrimler unutularak değil, bastırılarak başlardı. Bastırılan her nefes, bir gün öfkeyle geri dönerdi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çok sevdiğim birisi bir keresinde bana paralel evren diye bir şeyin olmadığını, “Öyle olsaydı şöyleolurdu” diye hayıflanmanın hiçbir anlam taşımadığını söylemişti.
" Hayaller, insanla beraber öbür dünyaya gelemezler miydi? Yüzyıllarca, sonsuza kadar onunla birlikte kalamazlar mıydı? "
İnsanın açması gereken ilk gönül kapısı tevhitti. Şirkin her türlüsünü kendinden ırak eylemekti. Bu kapıda sebepler bilinince tevhitten teslime geçilirdi.
