Merve
@1000merve
Akıştayım
Matematik Öğretmeni
29 Ocak
58 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kendime Notlar 8-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Daha önce "Şu kitaptan bir an önce kurtulayım." diye bu kadar hızlı bir okuma yapmamıştım.
Adını çok duyduğum ve çok önerildiği için beklentim de haliyle yüksekti fakat okurken Türkçe dublaj Amerikan filmi izliyor gibi hissettiğimden asla keyif alamadım. Çeviriden kaynaklı mı diye de düşündüm aslında -bazı yerlerde kelime kelime çeviri yapılmış ve anlam korunmamış gibi hissettiğim için- ama daha temel başka bir sorun vardı. Edebi zevk alamayınca konusunu da anlamadım diyeceğim ama konusu da neydi ki zaten? Aynı üç beş kelimeyle yazılmış bir kitap beni çok yordu gerçekten.
Ana karakterin aşırı umursamaz tavrı hayatta ciddiyetle baktığı bir şeyin bile olmaması ve her şeyi sürekli olarak eleştirmesi maalesef bana kendimi okuyor gibi hissettirdi. Bu da pek hoş değildi. Sevmediğim özelliklerimi üçüncü bir gözle görmek pek hoş değilmiş, maruz bıraktığım insanlar için üzüldüm. Belki de bu yüzden ekstra sevmedim kitabı. Bilemiyorum. Neyse kitabı eleştirecektim kendimi değil.
Arada doğru tespitler olsa da keyif aldığım bir okuma olmadı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendime Notlar 7
Bir kitap mı okudum, bir film mi izledim, bir hayal mi kurdum yoksa bir rüya mı gördüm?
Peki Claus küçücük bir çocukken ikiziyle birlikte annesi tarafından cadı anneanneye bırakılan, soğukkanlı ve bir o kadar da tuhaf bir çocuk mu yoksa aksayan bacağı yüzünden istenmeyen, reddedilmiş, sınırı geçip kendine bir hayat kurmuş bir yetişkin mi? Ya da Lucas mı demeliydim? Sahi onlar iki ayrı kişi miydi yoksa tek bir şizofrenin mi hikayesiydi bu? Hayır hayır, mutlaka şizofrendi! Olamaz, asla, şizofren değil! Baksanıza büyük defterdeki kanıta, gerçi, inanmayın belki de bir yalandır?
Agota'nın oyuncağı gibi hissettiğim bir okumaydı. Bu kadar ağır olaylar bu kadar umursamaz bir dille nasıl kaleme alınır ve sonrasında dalga geçer gibi "Abarttığın kadar büyük meseleler değil bunlar, hem, sen beni yanlış anladın yaa" der? Uzunca bir süre etkisinden çıkamayacağım ve beynimin arkaplanında dönüp duracak bu kitap.
Bir kitap mı okudum, bir film mi izledim, bir hayal mi kurdum yoksa bir rüya mı gördüm? Hoş, olsa olsa bir kabus olurdu ya...
Tavsiyemdir ♡
Kendime Notlar 6
'Yaşama(k)'ya ve okumaya dönüşümü sağlayan etkileyici ve sarsıcı roman.
Diğer incelemeleri okuduğumda dönemin Çin politikasını, ekonomisini ve sosyal yaşamını herkesin çokça anlattığını gördüğüm için kitaba biraz duygusal yaklaşacağım.
İlk sayfalarda Fugui'ye olan kızgınlığımı, eşinin neden hala onun yanında kalıp ona değer verdiğini anlayamadığımı, Fugui'nin çocuklarına nasıl bu kadar acımasız davrandığını bunu kabullenemediğimi paylaşmak istiyorum.
Zengin olduğu dönemde eşinin çekici bir kadın olmadığını düşünürken her şartta yanında kalan kadına sonradan biraz ısınmıştı. Çocuklarına karşı içinde bir sevgi var gibiydi ama her zaman öfkesine yenik düşüyor, varsa da, bu sevgiyi onlara gösterme konusunda gurur yapıyordu. Gösterilmeyen, belli edilmeyen sevgi, sevgi midir ki?..
Tabii kitabın ilerleyen sayfalarında yazarın Fugui'nin yanında olan herkese bir son yazıp onu bir yaşlı öküzle bir başına bırakmasını bu hatalarının bir cezası olarak düşündüm. Bu kez de onun için üzüldüm.
Bunun dışında Çin'in iç ve dış savaşları çok gerçekçi anlatılmıştı. Dönemi anlamak için de güzel bir kitap.
Savaş dönemi, yokluk, yoksulluk, kayıplar, bitti denen yerde yeni başlangıçlar, yeniden başlıyor derken ayrılıklar... Gerçekten 'yaşamak' gibi bir kitaptı.
Tavsiyemdir ♡
Kendime Notlar 52023 Okuma Raporları
Bu kitap için "hayatın matematiği"ni anlatıyor diyebilirim. Tıpkı matematikte olduğu gibi hayatta da kesişim kümeleri vardır çünkü. İnsanların yolları kesişir, hayatları kesişir. Bu kitapta da hayatları kesişen 3 kişinin ağzından olayları okuyoruz. Bölümlerde aynı olayları yaşayan insanların olaylara nasıl farklı baktıklarını ve bu bakış açısının bir diğeri tarafından da yine nasıl bambaşka yorumlandığını görüyoruz. Yani aslında insanların neyi, neden yaptığını hiç bilmiyoruz; sadece yorumluyoruz. Bilirsiniz ki yorumlamak da tam olarak bizim kendi deneyimlerimiz, baktığımız açı ve durduğumuz yerle ilgilidir. Mesela sen elmayı seviyorsun diye elmanın da seni sevmesi şart değildir bunu bilirsin, kabullenirsin de. Ama elmanın da seni sevdiğini düşünürken o seni mecburiyet olarak görüyorsa? İşte bunu bilemezsin. Bu durumda hayatta " mutlak gerçek" diye bir şey kalmıyor. Aslında hayatımızda bildiğimiz -bildiğimizi sandığımız- çoğu şeyi de bilemeyiz bu durumda. Bunun yanında kitapta savaş dönemi çok güzel anlatılmıştı, köprünün anlatıldığı o bir paragrafı birkaç kez hissederek okumanızı öneririm. Kısacası kitabı çok sevdim ancak hâlâ anlamadığım, kaçırdığım çok şey olduğunu hissediyorum. Bir gün mutlaka tekrar okuyacağım. Tavsiyemdir.
Kendime Notlar 4
Çoğu okuyucu tarafından övgüyle bahsedilen ancak bana hitap etmeyen bir kitap. Ivan Ilyiç'in Ölümü kitabını okuyup çok sevince ve bu kadar övgü duyunca kitap hakkında, okudum ama beklediğimi bulamadım.
Kitapta 6 hikaye var. Her bir hikayenin mesajı güzel, anlatılmaya ve anlaşılmaya değer. Ancak hikayeleri okuduktan sonra yazarın bana "Eğer bunları bunları yaparsan bak başına şöyle şeyler gelir, yapma tamam mı?" dediğini duyuyor gibi hissettim ve bu duyguyu sevmedim. Evet okuduğum kitaptan ders çıkarabilirim ama bunu ben kendim de yapabilirim gözüme sokularak yapılmaya çalışılıyor olması kitaptan alacağım zevki azalttı.
Kısacası fazla didaktik geldi bana. Her şeye rağmen vermek istediği mesajlar güzel, özellikle Pahom.