Sena Ç
@116rba
Zamanla aradığımı bulacağım.
Sınavın yazdırdıkları
Kendi düşen ağlamaz derler ama ben ağlarım.Ağlamak hayata karşı bir duruş halini aldığından beri dudak kıvırımlarım pek kıpırtısız gülmeyi en Son bir kiraz ağacının yapraklarına bağlamıştım.Rüzgar bağladığım tebessümleri hangi dağın yamacında bıraktı,kimler kucakladı benden çoktan gitmiş olan gülmelerimi? Bilmiyorum...Cidden bilmiyorum.Ögrendiklerimin yanında bilmediklerimin hep üste çıkması çok canımı yakıyor . Bilmiyorum evet. Mutluluklar vadisinin hangi ülkede olduğunu bilmiyorum mesela.Huzurun şuan oturdugum sırada mı yoksa annemin sıcak kollarında mı oldugunu da öğrenemedim.Kahkahanın mı yoksa duru bir sukunetin mi daha gercek olduğunu bilemedim.
Hayatta yapabildiğim en iyi şey Ağlamaktı.Agladım.Kendi düşen ağlamaz derler.Bu cümleyi duydum ve bağıra bağıra ağladım.Ne de olsa kimsenin duyamayacağıydı benimkisi. Haykırışlarımla camdan bir fanustaydım ve yalnızdım.Düştüğüm yerden kalkamadigim içindi aslında bütün ağlayışlarim.Ruhuma ket vuran düşüncelerden kurtulmak için neleri vermezdim.Düşünlerimdi beni delirten bana düştüğüm yerden doğrulamayacağımı söyleyen.
Ağlardım ben.Yapabileceğim en kolay şeyi yapar ağlardım.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
/bir yudum kitap
Bazı zaman oluyor, hiçbir yer eskisi gibi olmuyor. Sanki bize ait değil artık sevdiğimiz şehir, oynadığımız sokaklar, ülkemiz, hatta evimiz. Hiçbiri... Özbayrak, "Hiçbir yere sığamıyoruz Necdet." diyor ve ekliyor: "Belleğimizdeki kente sığarız belki." Kim bilir sevgili okur. Kim bilir bir gün bir kent kurulur, kuşlar özgür, düşler özgür, fikirler özgür olur. Var olun.
