Semra Ok
@1280_
Ilgaz'ın annesi
"...Boğaz Köprüsü'nün ortasında olduğumu fark ettim. Trafiği değil denizi düşündüm. Taksinin kapısını açtım, köprünün kenarına gittim. Göğe ve karşıdaki ışıklara baktım. Gücümü toplayıp demir parmaklıklara çıktım. Kollarımı iki yana açtım. Derin derin soludum. Beni alıp götürecek rüzgârı bekledim. Geceydi. Belki bu yüzden denizin ne kadar derinde olduğunu fark etmedim. Karanlık bana derinliği unutturmuştu. İstanbul uğulduyordu. Kıyılardan ve yamaçlardan gelen sesler tek bir uğultuya dönüşüyordu. İstanbul'un ortasında, denizin ortasında, iki kıtanın ortasında, dünyanın ortasında tüy gibi hafiftim. Etraftan bağıranları duymuyordum. Yeniden uyumak istiyordum. Gözlerimi yumdum ve kendimi boşluğa bıraktım. Kuş gibi..."
28 yaşındaki genç müzisyen Boratin, Boğaz Köprüsü'nden atlayarak intihar eder. Gözlerini hastanede açtığında kaburga kemiği kırılmış ve belleğini yitirmiştir. Ne evindeki eşyalar, ne gezdiği sokaklar, ne çocukluk arkadaşları... geçmişine dair hiçbir şeyi hatırlatmaz. Kendine ait hissettiği tek şey "bedeni"dir. Gerisi koca bir boşluk.
Geçmişini hatırlatacak tüm denemeler belleğini geri getirmeye yetmez. "Gitarlar, şarkılar, güvercinler, telefon defterleri, ölen arkadaşlar..." Hele en yakın arkadaşı Bek'in çabaları. Doktorların tek söylediği şey "sabretmektir". Sabır.
Belleksiz bir bedenle, kim olduğunu bilmeksizin kalabalıkların içinde yapayalnız...
Burhan Sönmez'in İstanbul İstanbul'dan sonra okuduğum ikinci kitabı Labirent. Oldukça değişik bir kurguya sahip. Kullandığı betimlemeler ve metaforlar devleştirmiş 123 sayfalık kitabı. İntihar sonucu belleğini yitiren Boratin'in satır aralarında sorduğu sorular, aslında toplumsal belleksizliğe de denk düşüyor. Baktığı aynalarda "hiç kimse" olmadığını görürken, "herkes" olabileceğini de düşünüyor.
O kim
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Kennedy suikastının olduğu gün doğmuşum ben. Dallas'ta atılan kurşunlar, bütün dünyayı sarsacak bir ölüme neden olurken, oradan çok ama çok uzakta, benim hayata merhaba diyen çığlığım duyulmuş. 22 Kasım 1963. Doğum tarihim bana hep bir parça ürkütücü gelmiştir. Sanki malumdan çok meçhule, doğmaktan ziyade ölmeye elverişli bir zaman gibi..."
Adını, annesinin hayran olduğu prensesten alan Süreyya... Kim bilebilirdi ki, annesinin rahmine düştüğünde acıyı bal eyleyeceğini yaşamı boyunca... Anasının terk ettiği, babasının ölümüyle babaannesinin kanatları altında büyüyen Süreyya, ne bilirdi ki 43 yaşında hiç görmediği annesinden gelen bir telefonla bildiği tüm gerçeklerin yerle yeksan olacağını...
Süreyya, hukuk okur, avukat olur, ama çevirmenlik yapmakta karar kılar. Çocukluğundan beri en büyük limanı okuduğu kitaplardır. Okuduğu kitaplardan etkilendiği şehirleri bir bir gezer. Babaannesini kaybedince kimsesiz kalır. Uzun yıllar -kendi tercihiyle- yerleşik bir hayatı olmaz. Aslında herkes gibi olmak ister. Ama Bilecik şehrine benzetir kendini, "toprağının her parçasını başka bir bölgeye bıraktığından: o kadar dağınık, o kadar yersiz yurtsuz"
Barselona'da âşık olur. Sevdiği adamdan çocuğu olur. Ama annelik ve aşk ağır gelir Süreyya'ya. 3 aylık yavruları Ada'yı ve sevdiği adamı ardında bırakıp İstanbul'a geri döner. Geçimini "hayalet yazar" olarak sağlar: yazdıklarını radyoda program yaptığı günlerden tanıdığı NY'ye para karşılığı satarak yani
Zor bir karakterdir Süreyya. Mesafelidir insanlara: "çelikten duvar örmüş" misali. Roman içinde yarattığı, NY'ye pazarladığı karakterlerle kurduğu bağlar, kendi hayatında kurduğu bağlardan daha kuvvetlidir. Kâğıda döktüğü yaşamlarda terk edilmişlik, sevgisizlik, tecavüz, cinayet, ensest, intihar gibi konuları işlerken, Türkiye'de
