Ferhat TAŞTAN
@1Fero
Pip köyden ayrılırken...İnsan ve Duygular
Göz yaşlarımızdan utanmamalıyız. Onlar katı kalplerimizi yumuşatan, topraktaki tozun üzerine yağan yağmura benzerler. Ağladıktan sonra kendimi daha iyi hissettim; daha üzgün, nankörlüğümün daha çok farkında, daha hassas. Daha önce ağlamış olsaydım, yanımda o an Joe da olurdu.
"Sizler hakikaten vahşisiniz. İnsan dişlerini süs olarak kullanma âdeti bile başlamış. Bir sonraki kuşakta burunlarınızı ve kulaklarınızı delip kemikten ve kabuktan süsler takacaksınız. Biliyorum. İnsanlık
, medeniyete giden yoldaki kanlı tırmanışa başlamadan evvel karanlığın ilkelliğine gitgide daha çok gömülmeye mahkûmdur. Sayıca çoğaldığımızda ve hepimiz için yeterli yer olmadığını hissettiğimizde birbirimizi öldürmeye başlayacağız. Ve o zaman, sen de beline yüzdüğün kafa derilerini asacaksın Edwin, sen ki torunlarımın en nazik olanısın ama kulağında o iğrenç domuz kuyruğuyla gezinmeye başladın bile, at onu evlat."
Ama hayat hiç de kolay değildi. Kendisini kollayıp kayıran dost ya da nüfuzlu akrabaları olmayınca insanın işinde ilerlemesi, iyi bir yere gelmesi pek zordu. Kendisinin sadece küçük Boranlı köyünde yitip giden biçare Kazangap'ın oğlu olduğunu söylemişti. Zavallı çocuk! İşte şimdi o baba da yoktu. En işe yaramaz ama hayatta olan bir baba, en ünlü ama hayatta olmayan bir babadan bin kere daha iyidir.
