'Nur
@1butimar
Ben görmeden severim bahçeleri, insanları, evleri.
424 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Eminim çoğu kişinin çocukken okuduğu bir öyküdür. Ben okumamıştım tabi merakla aldım elime. Tıpkı Küçük Prens ve Mutlu Prens gibi çocuklar için yazılmış diyerek elinize alıp içinde çok anlamlar bulabileceğiniz bir kitap.
Okurken yine yer yer aklıma köy dışında bir hayatın olamayacağı olacaksa da kendilerinin orada yaşayamayacağı (evlilik sonra hayvancılık sonra çiftçilik yapacaklar çünkü) gibi bir algısı olan mini mini öğrencilerim geldi.Umarım hepsi birer "Küçük Kara Balık" olurlar dedim içimden hep.
Tüm diğer düşünce ve dayatmalara belki de hayata karşı merak, sorgulama, isteklerini ve kendini dinleme gibi kazanılması gereken davranışlar çok tatlı bi şekilde verilmiş. Yine ilkokuldan itibaren çocukların ellerine tutuşturulan içinde hiçbir değere yer verilmeyen öykülerin yerini alması gereken eskimeyecek bir öykü.
Reklam
İçinde 5 öykü olan kitap kesinlikle çocuk kitabı olarak sınırlandırılamayacak kadar anlam dolu, aynı zamanda çocuk kitabı olacak kadar da yalın ve sürükleyici. Zaten yazar da hedef kitlesini "çocuksu yetilerini koruyanlar" olarak belirlemiş. Eminim öyküleri okurken herkesin aklına "Küçük Prens" gelmiştir. Kitaba bayıldım böyle çok mesajı böyle güzel öykülerle vermesine. Aynı zamanda okurken, "hazır bahar geliyorken okul bahçesinde miniklerime de hemen okusam onlar da dinlemeli bu öyküleri" sabırsızlığına kapıldığım kitap.
Zweig'in her okuduğum kitabında tasvirlerine, tahlillerine, çözümlemelerine biraz daha bağlanıyorum. Bu da tam öyle bir kitaptı. Rutin ve heyecanı eksik hayatının yerine maceralı bir hayat arayan Irene'in yaşadığı korkuyu konu alırken aslında beni de olaya çekti. Neredeyse ayni hisleri yaşadım ve onunla gerildim. Yine incecik ama enfes bir kitap.
Gerçekçi ve olduğu gibi davranan karakterin sürekli olmadığı kişi olmaya itildiği üzücü bulduğum kitap.
Bence iç dünyası itibariyle insana veya topluma çok uzak değiken, 'toplumun her bireyinin hayatının tamamında yaptığı gibi roller' yapmaması onu böylesine yabancı yapmış. Rol yaparak yaşarsa herkes tarafından kabul görebilirmiş gibi hissettim.
Hayata ve etraftakilerine karşı tavrı: "olsa da olur, olmasa da" gibi olan kahramanın kayıtsız, umursamaz, anti-sosyal olması yine toplumda istenilen inanca sahip olmaması ve aynı zamanda bir olaya toplumdakilerle eşdeğer tepkiler vermemesi toplum içinde barınamamasına, ötekileştirilmesine, kabul görmemesine yol açıyor.
Ne vardı sanki bu kadar popüler olmasan, sadece iki fotoğraf için bir aksesuar olarak kullanılmasan (!)
Tamamen ben'miş benim'miş gibi hissettiğim, bu kadar popüler olmasını herkes tarafından bilinmesini kıskandığım kendime saklamak istediğim kitap. Okuyalı yıllar oldu ama daha önce her açıdan kendimi gördüğüm bu kadar iyi bir kitap olmamıştı..
Hangi karakterin kendime daha yakın veya uzak olduğuna karar veremedim, okurken kendimden parçalar değil tamamen kendimi buldum.
Raif de bendim Maria da. İkisinin de benim karakterimden beslenmişcesine yazıldığını düşündürdü.
Reklam