Yusuf Ramazan Çakıl
@1idealist
13 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Breuer transtayken Bertha'yı Dr. Durkin'le yürürken gördüğünü Nietzsche'ye neden anlatmadığını artık biliyordu. O güçlü duygusal deneyim onun Bertha'dan kurtulmasını sağlamıştı çünkü. Nietzsche'nin ihtiyacı olan da tam olarak buydu, başkasının duygusal deneyiminin ona anlatılması değil. Zihinsel bir anlama değildi söz konusu olan, kendi duygusal deneyimini yaşaması gerekiyordu. Öyle güçlü yaşamalıydı ki bu yirmi bir yaşındaki Rus kıza yüklediği bütün anlamları silip atmalıydı.
“Fremenler uygar, eğitimli ve cahildir,” dedi Scytale. “Çılgın değildir. İnansınlar diye eğitilirler, bilsinler diye değil. İnanç yönlendirilebilir. Yalnızca bilgi tehlikelidir.”
İnsan olduğumda hayatta kalmamı sağlayan kendimi kollamam değil, yolda rastladığım bir adamla karısının sevgisidir; bana acımaları, beni sevmeleridir. Öksüz kızlar da onlara acıyıp seven yabancı bir kadının yüreğindeki sevgi sayesinde hayatta kaldı. Bütün insanlar kendilerini düşünüp kolladıkları için değil, içlerindeki sevgiyle yaşıyor.
Anlam bizi nereye taşır? Saplantının anlamını ortaya çıkardım diyelim, sonra ne olacak? Josef in semptomları azalacak mı? Peki ya benimkiler? Ne zaman? "Anlamın" içine hızlıca dalıp çıkmak yeterli olacak mı? Yoksa uzun süre orada mı kalınmalı?
Peki ya hangi anlam? Aynı semptomun pek çok anlamı var gibi ve Josef, Bertha saplantısının anlamlarını henüz keşfetmeye başlamadı bile.
Belki de Bertha, Bertha olmaktan başka bir şey ifade etmeyinceye kadar bütün anlamları tek tek soymalıyız. Üzerindeki fazla anlamlardan arındığında onu tüm çıplaklığıyla korku dolu bir insan olarak görecek; insanca, pek insanca bulacak ve Breuer böylece, aslında hepimizin böyle olduğunu anlayacak.