gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
ve üçlemenin en korkunç kitabı.
yer demir gök bakır'da yaşayan bir mitos yaratılmış, beyaz cehennemden ibaret bir dünya, cennetin umuduyla doldurulmaya çalışılmıştı.
ama şimdi o bolluk ve bereket vadeden cennet imajının yerini karanlık bir karabasan almış durumda. dünya hiç olmadığı kadar karanlığa ve kasvete bürünmüş gözüküyor.
cinayetler, suç ve ceza tenakuzu, suçluluk duygusu ve vicdan azapları, tere ve kana belenmiş bir erotizm, linç kültürü, rekabet unsuru, mücadele ruhu ve nihayet bir mitosun yerinden edilişi.
yaşar kemal'in niçin büyük bir roman yazarı olduğunu fazlasıyla kanıtlayan bir edebiyat şaheseri.
çukurova'da kartalların dönüp durduğu o eşsiz anlara tanıklık etmek için mutlaka okunmalıdır.
oldukça zor okunan ve bittiğinde 'bu muydu?' dedirten bir roman. üçlemenin ilk bölümü olduğu için sonunun açık olması, karakterler ve yerler tanıtılırken vakit kaybedilmesi, yavanlaşması belki kabul edilebilir, fakat sıkıntı yaratacak bir döngü içinde gereğinden fazla uzatılmış olduğunu düşünüyorum.
poyraz musa ile yapılan keyifli ve esrarengiz açılış bol tasvirle dünyayı yaratıyor ve içine sizi atıyor. sonrasında mübadelenin acısı, hüznü vurucu bir şekilde karşınıza çıkıyor. fakat bu andan sonra vasiliye ayrılan bölümde -yaklaşık olarak kitabın dörtte üçü, bir 'olay' olmasını çıldırtacak bir şekilde bekletiyor. vasilinin kalkıp kahvaltı etmesi, kedisiyle balığa çıkması, allahuekber dağlarında taşıdığı ölüleri anımsaması, musayı takip edip tüfeğini kuşanması, tam vuracakken musanın birden vazgeçmesi, ertesi gün vuracağına yemin etmesi... bu döngünün onlarca kere tekrarlanması romanı okunmaz hale getiriyor. sonuna doğru poyraz musanın anıları ile biraz hareketlense bile açık bir şekilde bitiyor. bir sonraki romanı okuma konusunda tereddüt yaratıyor.
yaşar kemal'in ciddi anlamda ince memed'den daha başarılı bulduğum çoşkun eseridir. zeynel'in katil olduktan sonra bunu önüne gelene anlatma haykırma isteği psikolojik roman sınıflandırması altında yazılan pek çok kitaba taş çıkartır bir detaydır. zeynel'in kaçarken fark edemediği biraz daha içgüdüyle koştuğu nerede olduğunu hatırlamadığında romanın mekan geçişlerini bulanıklaştırarak bize de kahramanla aynı fluluğu sunması ağızları açık bırakır. özellikle romanın sonunda siyahlı adamlar meselesinde insanlığa inancının hiç bitmeyeceğini bize fısıldaması da yüreğimize dokunan çok umut dolu bir yaklaşımdır. iki kere okudum ama bu gidişle 20 kere daha okuyacğım neredeyse kesindir.
