gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
`ben hasta ruhlu bir adamım`diyor dostoyevski romanında...karakterin yaşadığı korkunç iç muhasebe, kendine hastalık derecesinde dışardan bakma,farkedilmek için verdiği mücadele,fahişeyle olan acıma nefret şehvet ve aşağılık duygularıyla dolu diyaloglar,dostoyevski aslında bir kitlenin sesi oluyor okumadan ölmeyin...
dostoyevski'nin modern dünyanın özgürlük anlayışına lap lap giydirdiği baş yapıt. okurken helal olsun koçuma diyesim geldi.
(neyse) insan psikolojisini bu kadar iyi yansıtan,edebi dili bu kadar doyurucu olan başka bir roman okuduğumu hatırlamıyorum.romanda mutlaka kendinizden bir parça bulursunuz,dinine bağlı,iyi kalpli,geleneksel bizim değimimizle şakirt alyosa,gururlu,babasından nefret eden dimitri,inançları olmayan,çelişkili ivan,asil,gururlu ve güzel katerina.romanın birinci cildi ikinci cildine oranla daha sıkıcı.zoisima'nın olduğu bölümlerde bayılacak gibi olmuştum ama romanın dilinin ağır olmasına ve karakterlerin birden fazla ismine rağmen akıcıydı.illuşeçka'nın olduğu bölümlerde -hele babasıyla konuştukları bölüm-resmen ağladım ve çok zor ağlayan bir tip olmama rağmen.ama sonunda ıvan'a ne olduğunu çok merak ediyorum onunla ilgili kesin bir bilgi yok,keşke iyileşip katerina'yla evlenselerdi.
dostoyevski'nin belki en güzel değil ama hayattaki bütün karakterleri en ince ayrıntılarına kadar yansıttığı romanıdır.
yazarın kendisinin bizzat yaşadığı (idamdan son anda kurtulması hadisesi) ölümünün yakınlığını bilerek yaşama psikolojisini idamdan bahsedildiği yerlerden başka veremli ippolit karakterinde de etkileyici bir biçimde yansıttığını düşündüğüm kitap. okuduğunuz zaman hikayenin st. petersburg'da bir aile içinde değil de sanki tımarhanede geçiyormuş izlenimi veren komik , romantik ve trajik bir romandır
