gedê bajêr
@2serhat1
Çağların kirli beyaz fırçasıyla karalanmış bir manzarayız.
bu kitabı her zamanki gibi diğer hakan günday kitaplarıyla kıyaslarsak hakan günday'ın her kitabında değişime uğradığını fakat okunurluğundan birşey kaybetmediğini söylemeliyiz. azil'in diğer hakan günday kitaplarından ayrılan yanı tespitlerin ve tezlerin fizik temelli felsefeye oturtulması, azil karakterinin malafa haricindeki diğer kitaplarda olduğu gibi masal kahramanı tadında hayranlık yaratan karakterlerden uzak ve delilikle dahilik arasında sürekli olarak gidip gelen bir aptal olmasıdır diyebiliriz.
azil'de siğer hakan günday kitapları gibi bir solukta okunup bitirilen bir kitap fakat sağlam kurgusuna rağmen olaylar yavaş ilerliyor bunun yerini tespitler almışki buda yazarın karaktertistiğine daha uygundur bana göre. bunun dşında azil'de daha önce hepimizin düşündüğü yada birçok yerde okuduğu felsefenin iyilik, tanrı, varlık, vb. konuları daha önce hiç karşılaşmadığımız biçimde anlatılıyor ve güzel br yemekten sonra ağzınızda kalan tadı aklımızda bırakıyor. azil hakan günday'ın son ve pek güzel kitabı. azil'de hikayeyi bazen asilden bazen mektuplardan bazen yazardan ve sürekli olarak değişen bir anlatıcıdan dinlememize rağmen kitaptan kopmuyoruz bu zor anlatım şekli hiç rahatsız etmeden sizi içine alıyor.
azil hakan günday'ın bir sonraki kitabını okur okumaz beklemeye başlamamıza neden olan okunası kitap. fakat piç'i okuduktan sonra piç, kinyas ve kayra'yı okuduktan sonra kinyas ya da kayra olduğunu düşünenlerin asil olmayı düşünmeyecekleri kitap.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
gökyüzüne fırlatılan bir uzay aracı çabukluğuyla kendi dünyasına okuyucuyu dahil edecek kadar bizden bir romandır. tüm çıplaklığıyla realitenin kendisini oğuz atay'la yüzümüze vurmuştur: hiçleşerek. evet, "hiçbirşey yapmamışlar" diye haykırarak. belki de oblomovluk dedikleri bu olsa gerek: herşeye karşı kayıtsız kalma güdüsü. bir tümör oldu, bir sır oldu ve sonunda bir masumun çehresinde yankılandı bu ifade. yalnızlığını kaybetti, benliğini yok etti ancak istenilen de, aranılan da refleks vermesiydi: kendini anlatabilmek değil, anlayabileceğin elleri tutup kaldırabilmek.
öte yandan, tüm azalarımızla haykırsak, bu kadar sıcak ve anlamlı olamazdı bir simge. tüm sıradanlığına rağmen, zamanın felsefelerine karşı bir başkaldırı üzerine oturtulmuştu anarşizm; ama ateşi hiç bu kadar etkili olmamıştı: adanılan bir ömrü anlamlı kıldı, bununla kalmayıp vücud buldu boşluğa bırakılmış rüyalarda.
ama herşeyden önemlisi, zamanında bir yakışıklı çıka geldi ve bize insanı, vatanı anlatmaya çalıştı. meselesi vardı, bu dünyanın insanını insana anlatmak gibi. başaramadı belki de gereksinimi kısa namlulu bir silahtı. kadını anlattı, kapı arkalarından itilmişlerin hikayesini. lakin yetmedi nefesi, olmadı dinleyeni. bu roman bir vasiyettir, oğuz atay'ın kınından çıkarmadığı bir kılıçtır ve tüm insanlığa mertçe yazılmış bir manifestodur. algıların çeşitliliğine saygı duyulan bu alemde, farklı bakış açısından bir misyon yaratma fikrinin yılmaz savunucusudur. kimileri için ihtar ateşi sıkılmıştır:
çok ilginç bir şekilde zerre nasiplenemediğim kitap; içindeki herşeyi ve herkesi daha önce okumuşluk ve görmüşlük hissi veren bir eser..fikir sabitliği; tutarlılık aramadığım halde tutarsızlıklarının yenilir yutulur olmadığını da düşündüğüm kitap.çok bereketli noktalara teğet geçmiş ve bunları çokça harcamış eser;harika geçişler yapabilcek kurguyu ya da imgelemenin dibine vurabilcek tezleri uzaktan gösterip vermeyen yapıt.mutlak kötünün tarifini yaptıktan sonra çark etmenin anlam bulanıklığı değil sadece ironi olduğunu kafamıza vura vura öğreten eser.(hakan gündayın kendini yazdığı ve kendini laetitia ile seviştirdiği bölüm gibi) kinyasın kayraya karışmasını beklerken kör gözüne parmağı onların yolunu daha baştan ayıran günday imzalı zımbalı,tutkallı sayfalar kümesi.
