Oğlumla iki farklı çocuk kitabına başladık. Bitirince değiştireceğiz. Ben dayanamadım 3-4 saatte bitirdim. Oğluma öyle bir anlatmışım ki yavrum elindekini bitirmek için uğraşıyor.
İlk 20-30 sayfadan sonra olaylar büyük bir hızla başlıyor. Çocuklar için hayal gücünü, teknolojiyi, yapay zekayı çok ilginç hale getirmesini aşırı sevdim. Verdiği mesajları ayrı beğendim. Zorluklarla boşa çıkma, yeniden başlama, barış, dostluk, güven, aile bağları gibi temaları çok güzel işlemiş. Çaktırmadan hikâyenin içine yerleştirilmiş her biri.
Ablanın kardeşi için hissettikleri, çocukların güçlü yanlarını fark etmeleri, kendinden küçüklerde var olan güçleri kabul etme, ekip çalışması, dikkat de olay örgüsüne çok güzel yerleştirilmiş.
Her zaman her yerde olduğu gibi bir kötü çıkıp bütün ülkenin hatta bütün gezegenin barış içinde yaşamasını mahvediyor hikâyede. Neyse ki Galaktik Barış Elçileri var.
Kraliçe Serapha'nın ülkesinde halkı için geniş yaşam alanları açması, kütüphanenin kutsal sayılması sanırım benim için en özel kısımlardı. Kral Vor-An' ın ülkesinde teknoloji savaş için kullanılmayınca, teknolojinin doğru kullanıldığında nelerin icat edilebileceğinin vurgulanması ise çocuklar için hayati önemli bence. ( Sadece bu mesaj için bile çocuklar bu kitabı okumalı.)
Hikâyede tek sevmediğim şey (bu da sanırım benim özel durumumdan kaynaklanıyor.) çocukların annelerinin bir hastalık sonucu ölmesi. Bu yaş çocukların kitapta ölümlerle tanışmasını sevemedim.
Bakalım Göktuğ, Gökçe, Atilla ve Şüheda galaksiden dünyaya dönebilecek mi? Ne dersiniz?
Temizlik de bitti, kitap da!
Bugün elime kitap alamadığım bir gündü; çünkü yemek, temizlik derken hepsini tek başıma halletmem gerekiyordu ve yaptım da! Ama fiziksel bir iş yaparken aklımı da boşta bırakmak istemedim. Genelde şarkı dinlerim ama temizlik tam gün sürünce, bütün gün 'dım tıs dım tıs' müzik de kafa kaldırmıyor, yaş olmuş 30+ sonuçta!
Neyse kısa keseyim; açtım bir sesli kitap, temizlik bittiğinde kitap da bitmişti! Hem de sürekli durdura durdura dinlediğim halde bitti, inanabiliyor musunuz? Malum anneyiz; temizlik yaparken peşimizde hep o tatlı kuyruk var... Bir ara su kovaları devrildi, balkon yıkanırken hortumla bile ıslatıldım!
Dinlediğim kitap Saniye Bencik Kangal hocamızın 'Evlat' kitabıydı sevgili dostlarım. O kadar akıcıydı ki sanki birlikte edilen güzel bir sohbet gibiydi. Kitapta bir kadının, bir annenin inişli çıkışlı ve hepimize biraz benzeyen hayatını bulacağınıza, okurken içinizin sıcacık olacağına eminim.
Okumak ya da dinlemek isteyen birçok kişinin en az 3-4 başlıkla kalbinden vurulacağına eminim. Merak edenler için kitabın bölüm başlıklarını aşağıya bırakıyorum:
Kitaptan Öne Çıkan Bölüm Başlıkları:
Kriz anları için çözüm önerileri
Bebeklik ve erken çocukluk döneminde beyin gelişimine kısa bir bakış
Babanın çocuk gelişimindeki rolü
Erken çocukluk döneminde özgüven gelişimi
Çocukla iletişimde kullanılan kelimeler ve önemi
Erken çocukluk döneminde hareket ihtiyacı
Çocuk gelişiminde oyun ve kaliteli zaman
Çocuk ve kitap
Erken çocukluk döneminde televizyon ve tablet kullanımı
Çocukluk çağı mastürbasyonu
Erken çocukluk döneminde oyuncak ve renk tercihleri
Kardeş kıskançlığı
Erken çocukluk döneminde boşanma
Erken çocukluk döneminde ölüm kavramı
Profilimdeki linkten Instagram'a beklerim. Kitap incelemelerimin görsel ve video içeriklerini Instagram
Ölümle Yaşam Arasında Bir Yerde
Dil süslü değil, ağır metaforlar ya da karmaşık cümle yapıları yok, cümleler kısa ve akıcı. O yüzden bir süredir kitap okumamış birini yormadan içine çekebilir. Yoğun karakterli, edebi dili ağır romanların ardından zihni dinlendiren ama koparmayan bir geçiş kitabı da olabilir.
Tarih bilgisi yüklemeden okuyucuya İç savaş dönemi, Yeni rejim kolektifleştirme, kıtlık yılları, Kültür Devrimi dönemini yaşatıyor. Neredeyse 30-40 yıllık bir YAŞAMA tanık oluyoruz. Yaşam ama nasıl? İnsan sevdiği herkesi teker teker kaybederken, umutla yıkım arasında savrulurken, her şeye rağmen sabah uyanıp yaşamaya devam ederek... Kitabın en sarsıcı yanı da bu: Anlattığı şey aslında ölüm değil, insanın tükenmeyen yaşama gücü.
Savaşın içindeyken, kıtlığın ve açlığın tam ortasındayken, hem de nasıl bir açlık. Tüm bunlara rağmen kitap, umudun tamamen yok olmadığını ve insanın yaşamaya ne kadar inatla devam edebildiğini gösteriyor.
Sessizliğin Mirası
2026- 30. Kitap
Kitabın Adı : Sessizliğin Mirası
Yazarı : Mustafa Gülaçtı
Yayınevi: Mahlas Yayın Grubu
Türü : Roman
Basım Yılı : -
Sayfa Sayısı: 243 Sayfa
Düşünceler :
-Biraz 80 darbesini toplum ve aile üzerindeki etkisi,birazda yarım kalan bir aşk hikayesi bu
-Babasından sessizliği miras kalan Timur,
-Oğlu doğduğu gün hapse giren Timur'un babası Refik,
-Eşi hapse giren çocuğu ile hayatta kalma mücadelesi veren Refik 'in eşi Zeynep,
- 13 yaşında annesini 17 yaşında babasını kaybeden Timur 'la önce arkadaş,sonra sevgili en sonunda da eş olan Elif.
-Konuşurken susanların, susarken konuşanların , haksızlıklar karşısında gerçeği korkusuzca haykıranların romanı bu.
Bir solukta okudum. İki günde bitirdim. Vaktim olsa bir günde de Bir çok yerin altını çizdim.
Kontrol altındaki hayat hayat değildir
" Bilmiyorum " , çoğu zaman evet demeye cesaret edilemeyen bir ,"hayır" dı.
Kelimeler insan nefes alamıyorsa bile yol bulur
Puan vermedi
Yıllar önce okuduğum kitabı bugün yine elime aldım. O kadar güzel bir kitap ki , bir martının hikayesi normal bir hikaye gibi gelebilir, ama onun hikayesi sadece içindeki uçma tutkusunun peşinden gitmesi, tam bir ders niteliğindeydi. 30 yıl sonra aynı kitabı tekrar okumak aynı duygu yaşamaktı, benim için bir martıdan alınacak en güzel dersti.
Puslu Zamanlar
1990’lı yıllarda her şeyin birbirine karıştığı,ölenin de öldürenin de nedeni bilmediği cinayetlerin işlendiği karanlık günleri kurmaca şeklinde anlatan kitap.Murathan Mungan gibi çok yönlü bir sanatçının,yazım süreci 30 yıl sürmüş romanından beklentiler haliyle yüksek oluyor.Başlangıçta gerilim dozu ve karakter analizleri beklentileri karşılasa da devamında uzun ve tekrara düşen zorlama cümleler odak kaymasına neden oluyor.Bir süre sonra,özellikle ikinci bölümde neden romana dahil edildikleri belirsiz karakterlerin doluşması okumayı daha da zorlaştırıyor.
Romanın baş karakteri isimsiz tetikçi,işlediği gazeteci Saim Baran(Musa Anter) cinayetinden sonra Diyarbakır’dan Alanya’ya gidiyor.Romanın adı da iki şehir arasındaki uzaklıktan geliyor.
Tetikçinin ruh hali ve karakteri muazzam işlenmiş.Tüm karakterler gerçekte var olan kişiler yani aslında gerçekle kurgu iç içe geçmiş.Bazı klişe laflar ve zamansız şiirsellik, romanın gerilim havasını bozup metnin okunmasını zorlaştırıyor.Romanın ortalarından itibaren,bildiğimiz şeyleri tekrar okuyormuşuz hissi oluşuyor.Nihayetinde çetrefilli konusu itibariyle merak uyandırsa da bunu karşılayabilen bir roman olamıyor maalesef.