1944 yılına gelindiğinde 20 Köy Enstitüsünde 16.400 öğrenci bulunmaktaydı. Bunlara ait 306 bina, doğrudan doğruya öğrenciler tarafından yapılmış; bunların çevresinde 15.000 dönüm arazi, yine öğrenciler tarafından ekilip işlenmiştir. Ülkeye 1.200 dönüm bağ, 41 .500 dönüm orman kazandırılmıştır. Köy okullarının sayısı 5.080'den 12.207'ye çıkartılmıştır. Kısacası Aydınlanma Projesi olan Köy Enstitüleri yüzyıllarca 'Barış zamanı toprakla uğraşıp yüksek vergi vermeye, savaş zamanında ise evlatlarını sormadan sorgulamadan ölüme yollayan Türk köylüsünün çehresini ve kaderini değiştirmeye başlamıştır.
17 × 18 = (10 × 25) + (7 × 8) = 250 + 56 = 306
MS 350 yılında İdil-Ural boylarına geldiler. Henüz buradayken Hun atlıları Kafkasları aşıp Urfa ve Kudüs'e kadar akın yaptılar. O kadar hızlı hareket ediyorlardı ki Urfalı Süryani Papaz Efraim (MS 306-373) sınırlarında ilk defa gördüğü bu atlı akıncıları "Yecüc-Mecüc'ün süvarileri. Bunlar atlarının üzerinde fırtına gibi uçarlar. Onlara kimse karşı koyamaz."
diye tanımlamıştı.
Epikür, 310 yılında, otuz yaşını biraz geçmişken, gene Anadolu alanında bulunan Mythi'ene (Midilli) ve Lampsakusta (Lapseki) etrafına öğrenciler topladıktan sonra 306 da tekrar, ana şehri Atinaya göç etmeyi göze a'abildi. Öğrencileri de onunla birlikte gittiler. Hiç şüphesiz, aralarındaki varlıklılar Epikür'e, üzerinde, oturma ve toplanma bina'arından başka çok güzel bir bahçe yer alan büyük bir toprak sağlıyacak parayı toplamışlardı. Bahçe haklı olarak bu yeni cemaatın ve onun kurucusunun görüşlerinin ve beğendikleri hayat tarzının bir sembolü olmuştu: bu yüzden halk onlara (Bahçe filozofları) adını takmıştı.
Epikür burada öğreterek ve büyük sayıdaki eserlerini yazarak 36 yıl, kendisine bir tanrı kadar saygı gösteren öğrencileri arasında yaşadı. Eu grup içinde cemaat mensuplarının eşlerinden başka kadınlar da, hatta esirle de vardı.
İmâm-ı Rabbânî (ra) 1.cilt 306. mektubunda buyuruyor ki: "Fenâfillah, mâsivâyı [yani, Allahü Teâlâ'dan başka her şeyi, yani O'nun sevmediklerini] kalbin unutması demektir. Allahu Teâlâ'dan başka şeylere muhabbeti, bağlılığı kalpten çıkarmak için, fenâ bulmak lâzımdır."
Kant'a göre hak sisteminin hareket noktası, her insanın beşerî veya aklî doğasına bağlı olarak doğuştan sahip olduğu bir haktır: özgürlük hakkı veya bir başkasının keyfî iradesi tarafından zorlanmaktan bağımsız olma hakkı. (MS 6:237) Kişinin, başkaları tarafından, kendisinin onları bağlayabileceğinden fazla bağımlı kılınmasından muaf olma hakkı olan eşitlik hakkı, kendi kendisinin efendisi olma hakkı ile başkalarının hakkını ihlal edecek herhangi bir şey yapmadığı sürece, yanlış bir şey yapmış gibi değerlendirilmeme hakkı olan "ayıplanmanın ötesinde" olma hakkı da bu hakka bağlıdır. Kant temel hak ödevlerimizi, Romalı hukukçu Ulpian'ın kullandığı formülü uygularak, üç başlık altında inceler: honeste vive, neminem laede, suum cuique tribue. Bunlardan birincisi olan "Şerefinle yaşa!" formülünden, Kant, insanın kendine bir insan olarak değer vermesini, kendisini başkaları için bir araç haline getirmemesini anlar. Bu hukukî ödevin veya hak ödevinin, insanın kendine saygı duyması olan etik ödevden farklı olduğu, Kant'ın bu hak ödevini kendi kişiliğimizdeki insanlık hakkından türetmeye çalışmasından anlaşılabilir. (MS 6:236) İkincisi, "Kimseye zarar verme!" formülünden Kant'ın anladığı, hakkın şartları gözetilmediği müddetçe başkalarıyla birlikte yaşamama yükümlülüğüdür. Kant daha sonra bu ödevin, doğal halden çıkıp sivil hale geçmemizi gerektirdiğini; bu ödevin, başkalarını sivil hale geçmeleri için zorlama yetki-sini herkese verdiğini öne sürecektir. (MS 6:306-312) Üçüncüsü, "Herkese onun olanı ver!" formülü ise, Kant'a göre boş bir totoloji olmaktan ancak şöyle anlaşıldığı takdirde kurtulabilir: "Öyle bir hale gelin ki, bir kişiye ait olan şeyin, başkasının değil de onun olması teminat altına alınsın." (MS 6:237)
