Ben yazarın aykırı konuları ele alınmasını sevdim.1000Kitap
Ulaşılmaz
Madeline Sheehan
Darkromance
Yetişkin Kurgu
Çift Taraflı Bakış Açısı
Toksik Aşk
313 Sayfa
Puanım 10
Mutlu S.
Bağımsız seri:
✓Dayanılmaz
✓Katlanılmaz
✓Ulaşılmaz
Bu kitapta iki farklı aşk hikayesi okuyacağız,
Ellie & Dirty
Tegen & Cage
Toksik karakterlerin aşk hikayesini okuyacak moda sahipseniz tavsiye edebilirim. Tegen & Cage ikilisi asla uyumlu değildi ama birbirileriyle atışmalarını sevdim. Ben kitaplarda agresif ağzı bozuk kadın karakter okumayı sevdiğim için bu kitap bana hitap etti ama kabul edilemeyecek aykırı konulara sahip bu yüzden yaşınız tutuyorsa okuyabilirsiniz.
Ben baya sevdim tâbi.
Dayanılmaz 
Katlanılmaz 
Ulaşılmaz 
Madeline Sheehan
Dayanılmaz Katlanılmaz Ulaşılmaz Madeline SheehanSolo Leveling İncelemeÇizgi Roman
313 sayfa olmasına rağmen asla o kalınlık hissini vermeyen, inanılmaz akıcı bir eser. Duyguları ve düşünceleri çok net yansıtan; bir yerde boğazı düğümleyen, başka bir yerde karakterlerin o sinirli-komik atışmalarıyla güldüren, bazen de meraktan nefes aldırmayan bir anlatımı var. Okurken resmen “gazı aldım aktı gitti” moduna giriyorsunuz.
Bu daha 15 ciltlik hikâyenin ilk kitabı ama şimdiden duygusal yoğunluğu yüksek. Özellikle MMORPG türü oyunları seven biriyseniz ana karakterle bağ kurmamanız imkânsız. Seri, detaylarda boğulmak yerine hızlı ve akıcı bir anlatım seçmiş. Bazı eserler karakterin geçmişini o kadar uzatır ki ana hikâyeden koparsınız; burada öyle bir sorun yok.
Ana Karakter: Jin-Woo
Lakabı: “İnsanlığın en zayıfı”
Seviye: E seviye avcı
Başta karakter hakkında “ezik, silik” gibi yorumlar duyduğum için kafamda soru işaretleri vardı. Ama tam tersi çıktı. Jin-Woo’nun amacı net, motivasyonu güçlü ve içinde bulunduğu durum kendi seçimi değil. Sürekli küçümsenmesine rağmen sevdikleri için savaşmaya devam ediyor. Onu seven az sayıda insanın varlığı da hikâyeye sıcaklık katıyor.
Solo Leveling’in Mantığı
Serinin en sevdiğim taraflarından biri bu sistem oldu. MMORPG oyunlardaki “zindan kasma” kültürü buraya çok iyi uyarlanmış. Zindanlara girip canavar avlamak bir iş kolu hâline gelmiş ve bunu sadece özel yeteneklere sahip “avcılar” yapabiliyor. Seviye sistemi, risk algısı ve güç dengesi oyun mantığını bilenler için aşırı tanıdık ve tatmin edici.
Duygusal Bağ
Jin-Woo’nun en güçlü yanı iradesi. Hayatını riske atmasının arkasında bencil bir hırs değil, sorumluluk duygusu var. Zor anlarda paniğe kapılmak yerine analiz yapması, çözüm araması onu klasik “güçlü doğmuş kahraman” tipinden ayırıyor.
Okurken bana eski raid günlerimi hatırlattı. Herkes bağırıp çağırırken
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Ahmet Mithat Efendi; He is an enlightened writer with a strong oratory who dominates all fields such as journalist, story and novel writer, philosopher of history and contributes to the enlightenment of the society he is in, transferring his knowledge and experience to all segments of society. He wrote about the renewal movement that started with the Tanzimat in his works and he became a guide by writing his writings for information purposes. He read a lot of French books, gained knowledge about literary movements and transferred them to his works with his own interpretation. Ahmet Mithat Efendi is the leading name in the works of the Tanzimat Period. He conveyed his existing experiences both in his novels and his works such as Müşahedat, Taffüf, Mesail-i Muğlaka, Ahmet Mithat Efendi, Edebiyat Yazıları 1 and 2, he became one of the most enlightened writers of Turkish novelism, and he deserved to be known as a novelist because he was mostly engaged in novels among prose genres. Ahmet Mithat Müşahedat criticized Emile Zola in his introduction titled 'Hasbihâl with Kâriîn' in his work titled Müşahedat and described the situation of Emile Zola, who wrote with a naturalist perspective of French society, from a critical point of view. Mithat Efendi wrote almost all his works to guide and educate people. And for this reason, according to him, transferring the events existing in the society as they are, instead of educating people, he was worried about leading them down the wrong path and therefore he opposed the Turkish society to read Emile Zola.
Ahmet Mithat is a socialist and devoted writer. His aim to educate the public has led him to address the problems of the people. In this respect, he is in a way the sociologist of his period. Naturalism is established through the
Çağımızın Dede Korkut'u Ozan Arif
"Tevellüt; kırk dokuz, adım Arif'tir
Soyadım kütükte Şirin bilinir.
Giresun, Alucra, Hapu Köyü'nden,
Suyumu sopumu sorun bilinir.
Ozan diye tanır tanıyan beni,
Gönlümde yaşatmam garezi, kini
Ve lakin memleket, millet haini
Olanlarla aram serin bilinir.
Siz sakın sanmayın el vurdu bana;
Öpmeye kalktığım el vurdu bana,
Bülbül dedim bülbül, gül vurdu bana,
O yüzden dertlerim derin bilinir.
Hakkımda istenen ceza çok benim.
İpe de çekseler, korkum yok benim.
Allah'a çok şükür, alnım ak benim.
Bekleyin... Sabredin... Durun bilinir.
Ben Arif'im, baba bildim devleti.
Benim işim uyandırmak milleti.
Söylediğim bu destanın kıymeti,
Bugün bilinmezse, yarın bilinir."
Çağımızın Dede Korkut'u, aşıklık geleneğinin mihenk taşlarından, gözünü budaktan, sözünü hak edenden asla sakınmayan kendi deyimi ile " Ben öyle kolay kolay söz demem, ama yeri geldi mi sözümü esirgemem Riyaseti Cumhurmuş, Başbakanmış dinlemem" diyen bir ozan, dava, gönül adamı Ozan Arif'in maalesef vefatından sonra yayınlanan 4 ciltten oluşan ve tüm şiir ve yazılarından oluşan külliyatı.
1.cilt: Korkum Yok Sizden 313 sayfa,
2.cilt: Sürgün 316 sayfa,
3.cilt: Sevdamı İstiyorum 388,
4.cilt Sorma Derdimi 372 sayfadan oluşuyor. 1.cilt yukarda paylaştığım şiir ile başlayıp, 4.cilt Merhum'un oğlu Mehmet Alp Şirin'in "Hasret" adlı şiiriyle son buluyor.
Uykusuzluk ya da Kendini Susturamamak
Henry Miller yazılarında yaşamöyküsünü hiç kimsenin yazamayacağını savunmuştu. Yazılmasına gerek de yoktur aslında, çünkü yapıtları onun özyaşamöyküsüdür zaten. “Yaşamım her şeyden daha gerçek ve benim için önemli olduğundan hayal ürünü kişiler ve olaylar aramaya gerek görmedim.”(s. 29 ePub)
“yaşamöykümü yazmaya gerek yok” — artık kitabın anahtarı. Bu, bir kibir cümlesi değil. Bu bir yöntem beyanı. Miller kurmaca yaratmıyor çünkü zaten kendi hayatını kurgulanamayacak kadar çıplak buluyor. 
Uykusuzluk bu yüzden roman gibi ilerlemez; dalgalanır, sapar, tekrar eder. Çünkü hayat öyle.
Bu metinde karşımızda romantik bir âşık yok. Acı çeken bir adam da değil yalnızca. Kendi çöküşünü izlemekten vazgeçmeyen bir bilinç var. Miller için asıl hasar gören şey “acı çeken benlik” değil, kendilik duygusunun sürekliliği. Bellek vurgusu boşuna değil. Kalp kırılması bir olay değil, zihnin durmadan tekrar ettiği bir sahne. Uykusuzluk zaten burada bir metafor değil, zihnin kendini susturamaması. Miller acıyı azaltmaya çalışmıyor; acıyı işlevsel kılmaya çalışıyor. Yaratıcılık tam burada devreye giriyor.
"En önemli edebi eserleri hatalarımız ve zayıflıklarımızdan ilham alıp ortaya çıkaran da bizleriz. En kötü halimizde bile umut doluyuz biz."
(Amin! Soloyu kes!) s. 9
Yani romantize etmiyor. Sanatın çıktığı yer kutsal bir acı değil, rezil bir ruh hâli, Aşkın ticarileşmesi değil yalnızca; duygunun mekanikleşmesi. Miller’ın sürekli yaptığı şey: düşüşünü romantize etmeden, ama durdurmaya da niyet etmeden anlatmak, sürekli kendini teşhir ederken aynı anda kendini aşağılıyor, aşkın sahtesini kabullenen biri. Ve kendini kandırırken bile uyanık kalmak. Bu kitapta samimiyet tam olarak burada doğuyor. Herkes aynı rolü oynuyor, aynı ezgiyi söylüyor, aynı baş ağrısını çekiyor. “Elimde olsa değiştirirdim”
Henry Miller yazılarında yaşamöyküsünü hiç kimsenin yazamayacağını savunmuştu. Yazılmasına gerek de yoktur aslında, çünkü yapıtları onun özyaşamöyküsüdür zaten. “Yaşamım her şeyden daha gerçek ve benim için önemli olduğundan hayal ürünü kişiler ve olaylar aramaya gerek görmedim.”(s. 29 ePub)
“yaşamöykümü yazmaya gerek yok” — artık kitabın anahtarı. Bu, bir kibir cümlesi değil. Bu bir yöntem beyanı. Miller kurmaca yaratmıyor çünkü zaten kendi hayatını kurgulanamayacak kadar çıplak buluyor. Uykusuzluk bu yüzden roman gibi ilerlemez; dalgalanır, sapar, tekrar eder. Çünkü hayat öyle.
Bu metinde karşımızda romantik bir âşık yok. Acı çeken bir adam da değil yalnızca. Kendi çöküşünü izlemekten vazgeçmeyen bir bilinç var. Miller için asıl hasar gören şey “acı çeken benlik” değil, kendilik duygusunun sürekliliği. Bellek vurgusu boşuna değil. Kalp kırılması bir olay değil, zihnin durmadan tekrar ettiği bir sahne. Uykusuzluk zaten burada bir metafor değil, zihnin kendini susturamaması. Miller acıyı azaltmaya çalışmıyor; acıyı işlevsel kılmaya çalışıyor. Yaratıcılık tam burada devreye giriyor.
"En önemli edebi eserleri hatalarımız ve zayıflıklarımızdan ilham alıp ortaya çıkaran da bizleriz. En kötü halimizde bile umut doluyuz biz."
(Amin! Soloyu kes!) s. 9
Yani romantize etmiyor. Sanatın çıktığı yer kutsal bir acı değil, rezil bir ruh hâli, Aşkın ticarileşmesi değil yalnızca; duygunun mekanikleşmesi. Miller’ın sürekli yaptığı şey: düşüşünü romantize etmeden, ama durdurmaya da niyet etmeden anlatmak, sürekli kendini teşhir ederken aynı anda kendini aşağılıyor, aşkın sahtesini kabullenen biri. Ve kendini kandırırken bile uyanık kalmak. Bu kitapta samimiyet tam olarak burada doğuyor. Herkes aynı rolü oynuyor, aynı ezgiyi söylüyor, aynı baş ağrısını çekiyor. “Elimde olsa değiştirirdim”
Açık ve anlaşılır, kısa bir kitap. Tutkulu bir anlatımı var. Sevmediğim birinin okuduğuna şahit olunca onu, yakından tanımak adına okumaya başladım ve bitti. Tadı damağımda kaldı diyebilirim. Okuyan kişinin bizzat kendisini yansıttığını gördüğüm birçok cümleye rastladım. Birçok da alıntı yaptım. Onun anladığı başka, benim anlamlandırdığım şey bambaşka olduğu için okunmasını önerebileceğim bir kitaptır. Aşka farklı bir bakış açısı...
Uykusuzluk Henry Miller
Uykusuzluk Henry Miller