Atatürk'ün Gözünden YaralanmasıTarih
16-17 Ocak 1912 tarihindeki baskında Mustafa Kemal, askerlik mesleğinin acı yanıyla yüzleşti ve çatışma sırasında gözünden
yaralandı. Buna bağlı olarak uzun süreli bir tedaviye ihtiyaç duyacağına şüphe yoktu; ancak cepheden ayrılmayı bir an olsun aklindan geçirmemiş, Hilal-i Ahmer çadırında tedavisinin yapılmasını
istemişti, ilk görev yeri olan Şam’da çöl tozundan kaynaklı bir göz
rahatsızlığı daha geçirmişti.
Mustafa Kemal’in gözü kanlanırken
adeta hiçbir şeyi goremiyordu. Yaşadığı ıstırap nedeniyle vazifesini
yapamaz haldeydi. Fakat savaş bir grup subayın organize ettiği bir
direnişten cephe havasına evriliyordu. Bunun İçin Enver ve Mustafa
Kemal’in aldıkları sorumluluk da giderek artıyordu. 3 Mart 1912
günü tüm cephe hatunda genel bir muharebe yaşandı. Muharebe
gece saatlerine kadar devam ettiğinden Mustafa Kemal tedavisi İçin
geri dönememiş ve rahatsız olan gözü soğuğa maruz kalmıştı. Buna
bağlı olarak 4 Marr’ta hastalığı daha da arttı. 15 gün kadar yatağa
mahkum olduğu gibi gözlerini açamıyordu. önce sol gözü biraz
açılmış müteakiben diğer gözü de görmeye başlamıştı. Doktorlar
tedavisi İçin Mısır’a gitmesinde ısrar etmelerine rağmen bunu kabul etmedi. Artık iyi goremiyordu ancak doktorlar zaman içerisinde
gözlerinin açılacağını söylüyorlardı.
Mustafa Kemal, Trablusgarp’taki ilk ciddi taarruzunda gönüllüferi sevk ve idare etmenin zorluklarıyla yüzleşmiştî. Bu tarihten
sonra teşkilatlanmaya ayn bir önem veren Mustafa Kemal, Bingazi ve Havalisi Umum Komutam Enver Bey tarafından 5 Mart 1912de
Derne Komutanlığı görevine tayin edildi..
Sayfa 365 - Kronik
Mürselât SuresiAlıntı
Rahman Rahim Allah'ın Adıyla
1. Yemin olsun, o art arda gönderilenlere/meleklere/rüzgârlara/vahyin bölümlerine/kalplere inen doğuşlara,
2. Esip de büküp devirenlere,
3. Dağıtıp yayanlara/diriltip harekete getirenlere,
4. Fırka fırka ayıranlara,
5. Öğüt ulaştıranlara/Kur'an'ı ulaştıranlara,
6. Özür yahut uyarı İçin,
7. Ki, size duyurulmuş olan, mutlaka gerçekleşecektir.
8. Yıldızlar silinip süpürüldüğünde,
9. Gök yarıldığında,
10. Dağlar un ufak edilip savrulduğunda,
11. Resuller vakte bağlandığında,
12. Hangi gün için vakte bağlandılar?
13. Ayrım ve hüküm günü için.
14. Ayrım ve hüküm gününü sana bildiren nedir?
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
18 yaşında bir çocuk teslim oldu bize, Başkale'den Zaho'ya 21 günde yayan gitmiş. Askerlik yoklamasına giderken teröristler çocuğu kaçırmışlar. Sabahın 5'inde bize geldi, teslim oldu. Babası Van Başkale'de korucubaşı, yedi amcası var, hepsi de korucu. Koskoca Başkale'nin Korucubaşının oğlu, nasıl terörist olsun? Benim oranın halkından bir arkadaşım var, halası terörist. Onun yalancısıyım, bir çocukla bunlar 17-18 yaşına kadar beraber büyümüşler, benim tanıdığım askerliğini bitirmiş, korucu olmuş, öteki de 14-15 yaşında terörist olmuş. Korucu ile arkadaşı silahlarını birbirlerine doğrultmuşlar, ateş etmemişler. Biri bir yana gitmiş, biri öbür yana. Zavallı insanlar, adamın beş amcası var, üçü korucu ikisi terörist..
"Evliydim... İki de 4 ve 6 yaşında evladım vardı. Kocam memurdu. İçmeden yapamıyordu. O, 38 yaşındaydı... Ben, ondan 10 yaş küçüğüm, 28'indeydim. Evde, mecburdum dul anneme de bakmaya... Çaresizdi, hâlsizdi. Kısaca yardıma muhtaçtı. İçkili kocam ikide bir, "atsana bu cadalozu, suratını gördüm mü çileden çıkıyorum" diyordu... Biraz karşı geldim mi, sille tokat veryansın, iki çocuğumun önünde, annemin önünde bana meydan dayağı atıyordu. Anneciğim de, yavrularım da, o kocam olacak rezil adam beni döverken ağlıyorlar, çırpınıyorlardı. Sonunda isyan ettim ve annemle anlaşıp evi terkettim... Haftası içinde ayyaş kocam da sır olmuş evden; çocuklarını da yüzüstü bırakıp yoklara karışmış. Ne yapabilirdim?.. Çalmadığım kapı kalmadı, ama cevap aynıydı: İş yok!.. Ve mecburen, gecelerin kadını oldum. Evi de boşaltıp başka bir eve taşındık... Gecekondu bir ev bu ama, komşu dedikodusundan uzak. Pis bir hayat sürüyorum, farkındayım ama, hergün dayak yemekten uzağım şimdi; tesellim işte bu... Gece kazancım, evime ve yavrularıma yetiyor. Kahroluyorum onları severken, yaşadığım, mecbur edildiğim hayata. Bugün İstanbul, benim gibi binlerce, çaresizlikten gece hayatı yaşayan kadınlarla dolup taşıyor. İçimizde 17 yaşında olan da var, 40 yaşında olan da... Aklınıza gelebilecek her köşe bucakta varız maalesef. Ben lise mezunuyum. İstanbul'un fuhuş yuvaları içinde adeta doktora yaptım... Kahroluyorum ama, evde iki yavrum ve annemin geçimleri, benim bu çirkin hayatımın sürüp gitmesine sebep oluyor. Söyleyin, nasıl kurtulayım bu bataktan?.. Sayın Başbakanımız bir kadındır, erkeklere nazaran daha içli düşünür... Bizleri, gece hayatına çaresizlikten atılanları başka kim kurtarır; düşünemiyoruz bile. "Çaresizim" diyerek bu girdapta ömür törpülüyoruz, hiçbir el uzanmıyor bizlere!.. **Sayın
Sayfa 336 - Ağustos 1994, Vâridât: Tahsin Bey’e Mektup
Anneme Cicoz
1
yıllar yıllar önceydi
akşamlar gaz lambasıydı
ışık sarı bir sessizlik
.
ben ödev defteriydim
annem
hem silgi hem kalem
2
bir zamanlar
kar pencereye vururken
.
üşüyen ellerimi değil
ellerimin içindeki çocuğu
ısıtırdı annem
3
yıllar önceydi
boyum kapı pervazında
çentik çentik yükselirken
ev aynı evdi
.
büyüyen ben
küçülen annem
4
o zamanlar
sokak akşama kalırdı
ben oyuna
Güne Cicozlar
1
ayna yoruldu
her gün yabancı yüzler taşımaktan
içindeki sır dökülüyor şimdi
bakan kendini görüyor
ayna ise sadece yokluğu
2
toprak uyandı
üstünde yürüyen ayakların yüküyle
bizi taşıdığını sanıyoruz
oysa o
bizi sabırla biriktiriyor
3
bir nar açıldı
içinde dünya kadar kan
biz
meyveyi değil
kırılmayı yiyoruz
4
kapı gıcırtısı
evin yaşlandığını söylüyor
duvarlar daha az dayanıklı
insanlar gibi
her şey eskimeyi öğreniyor
5
kapı çalındı