Anıl Haznedar
@AHaznedar
İnstagram @haznedaranil
Bu kitap her ne kadar Gregor Samsa'nın uykusundan kocaman bir böceğe dönüşerek uyandığını anlatıyor olsa da bence işin aslı hiç de öyle değil. Zira bana göre bir insan ki hayatın tüm ağırlığı atında kendini bir böcek gibi hisseder ya hah işte bu kitap da tam burada başlıyor. Aslında hepimiz beraberimizde taşıdığımız bir parmaklığın arkasında yaşıyoruz. Sürekli değişen, hiç kalıcı ve samimi olmayan insan ilişkileri... Toplumda dış görünüşün ne kadar da önemli olduğunu ve eğer bir faydan yoksa ailenin bile senden ne kadar çabuk vazgeçtiğini hatta yanlarında dolaşmaya layık görünmediğin için en sevdiklerinin bile senden tiksindiklerini acı bir tokatla yüzümüze vuruyor Franz Kafka... Ama kitabı okurken kafanızın sakin kalmasını ve çevrenizde başka işlerle meşgul olmadan odak noktanızı bu kitaba vermeniz gerekiyor. Çünkü eğer Kafkaokur bir insan değilseniz ilk bakışta sizi sıkması muhtemeldir. Bazen kitaplarda anlatılan hikayeyi ya da kitapda geçen ufak bir paragrafı kendi hayatımızla özdeşleştiririz. Ben şu kısma şu an yaşadığım hayata benzetiyorum: "Aman Tanrım! Ne kadar yorucu bi meslek seçmişim kendime. Her günü yollarda geçiriyorum. Bu büroda yapılan işlerden çok daha yorucu. Bu yetmiyormuş gibi bir de yolculuk esnasında yaşananlar var. Düzensiz yenen berbat yemekler, samimi olmayan ve süreklilik kazanmayan insan ilişkileri."
Şimdi yazacaklarım kitabın 310 küsürüncü sayfalarından.Bunları yazarken henüz kitabı bitirmediğimi ve halen 150 sayfa daha var olduğunu ifade etmek istiyorum.Ama bu bölümler gerçekten ilham getirdi ve buna kayıtsız kalamazdım.
"Eski ev küf kokuyordu.Bu koku onu o kadar rahatsız ediyordu ki bir an pencereleri açmak için büyük istek duydu.Ama polisler incelemelerini bitirmiş olsalar da suç mahali olan bir evde gerekli olmadıkça hiçbir şeye dokunmamasının daha doğru olacağını düşünüp açmamaya karar verdi.
<<Ölüm kapını çaldığında, onu tanıdığını düşüneceksin
Aynaya baktığında göreceksin.O sensin ve sen O'sun.>>
Piper nefesini tutarak kapıyı itti.Oda hiç değişmemişti.Koridordakiler kadar çok olmasa da bu odanın zemininde de kan lekeleri vardı.İşi bitmek üzereyken arkasından,koridordan gelen bir gürültü duydu.Sanki zemine çentikler atan telaşlı adımlara benzeyen bu gürültü Piper'ın kalbinin yerinden çıkacakmış gibi çarpmasına neden oldu.
"Merhaba" diye seslendi.Kimse var mı?Bir yerlerden Amy'ninkine benzeyen bir gürültü duyar gibi oldu.Bu hayal gücünün bir oyunu olmalıydı.Hemen Lou'nun odasına geri giderek, giysileri koyduğu çantaya yatağın üzerinden aldığı pembe bir tavşanla, rengi solmuş, oynanmaktan çeşitli yerleri yırtılmış bez bebeği koydu.Lou'nun odasından ne olduğunu tam olarak anlayamadığı birisi, kısa adımlarla koşuyormuş gibi bir ses geldi.Ses sanki ahşap zemini çizerek hareket eden tırnak ya da pençe sesine benziyordu.
Kapıya vardığında bütün cesaretini toplayarak arkasına baktı.Buruşturmuş olduğu kağıdı açarak, buradaki ölü bir kadına yazılmış garip mesajları okuyan birinin ne hissedeceğini düşündü.Fal taşı gibi açılmış gözleriyle uzun bir süre kağıda bakakaldı.Kelimeler kendi yazdıkları değildi.Kağıdın başından sonuna kadar. tek bir santim bile boş
Hayırlı bayramlar kitap dostları; güzel,huzurlu ve kitap dolu bir bayram geçirmeniz dileğiyle!!!