Cidden , acı çeken insanların acılarından kurtulmak istemediğini söylemek biraz zalimce olmuyor mu ? Herkes “üzülme “ diyor ama kimse , “Üzülmeye hakkın var ; üzül , ben yanındayım .” demiyor .
Dünyada iki tür insan vardır : yaşayanlar ve yaşayanları seyredip eleştirenler . Seyretmek ölümü , katılmak ise yaşamı simgeler.
Yaşamak , kendisi olabilmeyi ve yaşama etkin bir biçimde katılabilmeyi tanımlar . Bu , insanın kendi sorumluluğunu , bir başka deyişle , hayatına anlam katma sorumluluğunu içerir. Sorumluluğunu üstlenen kişi özgürdür . Özgür insan daha az korkar , onun için sevebilir !
Kusurlu bir yanımızla yüzleşip bunu kabul edebilirsek , bu yanımızın bir süre sonra ortadan kalkma olasılığı da artar . Bu çoğu kez bilinçli bir çabayı gerektirebilirse de , bazen çözüm hiç farketmeden gerçekleşir . Böyle bir süreci başlatmış olmak , insanlarla ilişkilerimizde daha da etkin olmamızı sağlar . Çünkü kendimize karşı hoşgörülü oldukça , diğer insanların kusurlu yanlarını da daha kolay kabul edebiliriz .