Niçin kadere bu kadar bağlı olan insanlar, bir türlü ona razı olmaz? Ertesi sabah bunu, Sabiha'ya sorduğum zaman bana:
-Hiçbiri kendi hayatını yaşamıyor da onun için, cevabını verdi.
Niçin hayatta önüme çıkan her yeni yolda bu kadar çekiniyor; her yaklaşan insanı, bana fenalık etmeye geliyormuş gibi, endişeyle karşılıyordum? Bazen kendimi bir müddet için unuttuğum, bir insanda kendime yakın bulduğum taraflar oluyordu. Fakat kafama, çıkmaz bir şekilde yerleşmiş olan o korkunç hüküm, derhal kendini gösteriyor; "Unutma, unutma ki, o sana daha yakındı... buna rağmen böyle yaptı..." diye beni hakikate davet ediyordu.