Öz Gün
@Adonis03
“İnsanlar rahat bıraksa hayat harika olabilirdi.” Charlie Chaplin
Şu anda okuduğu kitaplar
Zamanla, kendi dünyam diyebileceğim bir şeyi yavaş yavaş meydana getirdiğimi düşünüyorum. Ve orada tek başıma olduğumda, biraz rahatlıyorum. Ancak kendime özellikle böyle bir dünya yaratmış olmam, aslında çok hassas ve zayıf bir insan olduğum anlamına gelmez mi zaten? Genel olarak toplumun gözünde benim dünyam cılız, zayıf bir dünyadır. Mukavvadan yapılmış gibi, biraz kuvvetli rüzgar esse, savrulup gidiverecekmiş gibi...
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bazen kimsenin sevebileceği biri olmadığımı fark ederek ürperiyorum. Doğuştan gelen bir idealizmden olsa gerek, dünyadaki hiçbir şey iyi görünmüyor, yalnızlığım da mazoşist bir arzu...
Nereye baksam gördüğüm şey; bayağılık, budalalık, ikiyüzlülük... Bu yüzden giderek hoşgörüsüz olmaya başladığımı fark ediyorum, onun için de kimseyi kırmayayım diye toplumdan uzak duruyorum. İnsanlara katlanamamak, diye tanımlayabileceğim tavrımdan nefret ediyorum ama elimden hiçbir şey gelmiyor.
Ünlü iç hastalıkları mütehassısı, kuyumcu arkadaşını iki omzundan sımsıkı tutmuştu: "Sen, sen ha ? "Ben, ben ya!" "Sen sahiden sen misin ? "Ben sahiden benim ama sen gerçekten sen misin ?" "Benim ben olduğuma şüphe yok. Ya sen sen değilsen?" " Ben benim kardeşim. Senin gayet iyi bildiğin ben!"
Doktor sallandı, işsize kaydı gözü, sordu: "Peki bu kim ?" "Bu da o !" "Sahiden o mu ?" "Sahiden o."
"İyi biliyor musun?" "Gayet iyi biliyorum!"
"O halde ben, benim; sen sensin, bu da o, ha?" "Tamam" "Peki ... Biz, siz, onlar nerde ?"
İnsanlara birşeyler anlatmaya çalışmak buharlı bir cama yazı yazmaya benziyor. Özenle yazıyorsun, apaçık belli oluyor anlattıkların. Sonra silinip gidiyor.
" Sahip olduklarınla mutlu ol. Herkese iyi davran. İyi bir yaşam sür. Hayat maddi şeyler değil, sevgidir. Hiçbir zaman sevginin gelmesini bekleme” Bunlar Dünyanın kalbine dokunan kütüphane kedisi Dewey Readmorebooks ‘ un hayat felsefesi. Kitapta bir kış gecesi kütüphanenin ödünç kutusuna atılan, yetkililer tarafından bulunduktan sonra hayatını kutuphanede geçiren Dewey’nin gerçek hikayesi anlatılıyor. Bilindik bir söz derki ‘köpeklerin sahipleri vardır, kedilerin köleleri’. Bulunmasından sonra Dewey’de bir kedi olarak kütüphanenin kralı oluyor. Kütüphanede dilediği gibi gezinerek istediği kucakta uyku molası veren, yemek konusunda oldukça seçici olan, insanları çok seven, sadece sol omuzda taşınmayı tercih eden, yaşadığı ana odaklanan bir kedi. Vickimyron tarafından yazılan kitap , Dewey ile onun arasındaki özel ilişkiye tanık olmamızı sağlıyor.
